பக்திப் பாடல்கள்
என் ஆன்மீகத் தேடல், இறை நம்பிக்கை, பக்தியின் பரிமாணம் போன்றவற்றை பகிர்ந்து கொள்ளவோ, விவாதிக்கவோ இந்த இணைய தளம் தற்சமயம் சரியான இடம் இல்லை என்பது என் எண்ணம். ஏதோ என் ஆன்மீக வாழ்க்கை விவாதத்திற்கு அப்பாற்பட்டதோ அல்லது பகிர்ந்து கொள்ள இயலாத அளவு குறைவானதோ அல்லது இரகசியமானதோ என்ற காரணத்தால் அல்ல. அவற்றை பற்றிய என் கொள்கை மிகவும் உறுதியாக இருந்தும், அவறை பகிர்ந்து கொள்ள, அதனால் ஏற்படும் விவாதங்களை சரியாக எடுத்துச் செல்ல சரியான சொற்கள், சொல்லும் திறன், போன்றவை இன்னும் என்னுள் சரியாக அமையவில்லை. எனவே அவற்றை தற்சமயம் பகிர்ந்துகொள்வது தேவையற்ற முரண்பாடுகளுக்கும், விவாதற்கும் வழிவகுக்குமே தவிர, என் எண்ணங்களை சரியாக வெளிப்படுத்துவதாக இருக்காது.
ஆனால் என் பக்தியின் பரிமாணத்தில், அதை வெளிப்படுத்தும் படியாக பல பாடல்களை எழுதி உள்ளேன். அவற்றை அப்படியே, எத்தகைய விவாதப்பொருளாக்காமல் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகின்றேன். இவை சிலருக்கு அவர்களின் தனிப்பட்ட பக்தி வாழ்க்கைக்குப் பயனுள்ளதாக அமையுமானால், அதுவே எனக்கு முழு மன நிறைவைத் தரும். இப்பாடல்களுக்கு நானே இசையும் அமைத்துள்ளேன். ஆனால் அதை எவ்வாறு இணைய தளத்தில் வெளியிடுவது என்று தற்சமயம் தெரியவில்லை. அதை தெரிந்து கொண்டபின், அவற்றையும் பகிர்ந்துகொள்ளுவேன்.
இப்பாடல்களில் உள்ள எழுது மற்று இலக்கணப்பிழைகளை இன்னும் சரி செய்யவில்லை. எனவே படிப்பவர்கள் சுட்டிக்காட்டினால், அவற்றை சரி செய்ய உதவியாக இருக்கும். அதுபோன்று இப்பாடல்கள் குறித்த உங்கள் எண்ணங்கள், கருத்துக்களையும் வரவேற்கின்றேன். நன்றி.
முக்தேசனின் பக்தனாக ஆன ஆரம்ப நாட்களில், நான் கேட்ட பாடல்கள் பல, கருத்தாழம் உடையவையாக இருந்தும், அவற்றின் இசை எனக்கு அந்நியமாக இருந்தது. எனவே என் மனவிருப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு, கர்னாடக இசை வடிவில் பாடல்கள் இயற்றி என் தனிப்பட்ட வழிபாட்டில் பயன்படுத்தி வந்தேன். அவற்றை வெகுகாலம் யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வில்லை. அதற்கான காரணம் இங்கு விவாதிக்கப்பட வேண்டியது இல்லை. நான் முறைப்படி கர்னாடக இசை கற்கவில்லை. இராகங்களைக் கூட என்னால் தெளிவாக புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஆனாலும் கர்னாடக இசையை சிறுவயது முதல் கேட்டதன் காரணமாக, இராகங்களின் இலக்கணம் தெரியாவிட்டாலும், அவற்றின் சாயலில் நான் பாடல்களை எழுதி, இசை அமைத்து பாடினேன். அது போல், "இயேசு" என்ற சொல்லை "முக்தேசன்" என்று மாற்றி உபயோகப்படுத்தி உள்ளேன். "இயேசு" என்பதற்கு "முக்தி அளிப்பவன்" என்பது பொருள். எனவே அதை தமிழில் "முக்திக்கு + ஈசன்" = "முக்தேசன்" என்று பயன்படுத்தி உள்ளேன்.. ஆனால் இசை வடிவம் காரணமாக சில இடங்களில் அதை குறுக்கி ’ஈசன்" என்று பயன் படுத்தி உள்ளேன். அதுபோன்ற ’நீர், அவர்" என்ற சொற்களை, "நீ, அவன்" என்று மாற்றியுள்ளேன். இதற்குக் காரணம் இந்திய பண்பாட்டில் பக்தியில் இறைவன்னை ஒருமையில் அழைப்பதே பெரும்பாலும் வழக்கம். அதுவே எனக்கும் பழகிய ஒன்று. எனவே இறைவனை பன்மையில் கூறாமல் ,ஒருமையிலேயே கூறிஉள்ளேன்.
இப்பாடல்கள் என் தனிப்பட்ட ஆன்மாவின் குரல் எனவே, இவற்றின் கருத்து, சொற்கள் அனைவருக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்காது, இருக்கவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. எனவே இப்பாடல்களை படிப்பவர்கள், பயன் படுத்துபவர்கள் இதை மனதில் கொள்ளவேண்டும். நன்றி.
எனக்குப் பிடித்த இராகங்களில் ஒன்று பூபாளம். அதிகாலை நேரத்தில், அமைதியாக இயற்கையோடு ஒன்றி இறைவனை வழிபட ஏற்ற இராகம். இப்பாடலை 1981-ல் எழுதினேன்:
1. போற்றித் துதிப்போம்
பொழுது புலர்ந்தது புள்ளினம் கூவிற்று
போற்றித் துதிப்போம் புனிதன் (முக்தே)ஈசனை*
அருணன் உதித்தனன் அன்பர்கள் சூழ்ந்தனர்
ஆனந்தப் பண்பாடி அண்ணலைப் போற்றுவோம்
பூவினம் மலர்ந்தது, பூதளம் விழித்திற்று
போற்றித் துதிப்போம் புனிதன் (முக்தே)ஈசனை
ஆலய மணியோசை அன்பரை அழைத்தது
ஆனந்தப் பண்பாடி அண்ணலைப் போற்றுவோம்
தூயவர் போற்றினர், தூதர்கள் பணிந்தனர்
துங்கவன் ஈசனின் தெய்வீக நாமத்தை
துயர் துடைப்போனை தூய்மை அளிப்போனை
தொழது பணிந்திட தொண்டர்கள் வாரீர்
தேசங்கள் போற்றின திருமறை வாழ்த்திற்று
திருப்பாதம் பணிந்துநாம் தினமும் வாழ்த்துவோம்.
எல்லாவித இசைகளையும் நான் மதித்தாலும், எனக்கு மிகவும் பிடித்தது கர்னாடக மற்றும் ஹிந்துஸ்தானி இசையாகும். அதிலும் ஸ்வரங்கள் பயன்படுத்தி பாடப்படும் பாடல்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். எனவே அத்தகைய ஆசையை நிறைவேற்ற, மைசூர் வாசுதேவாச்சார்யார் எழுதிய "ப்ரோசே வாரெவெரிரா" என்ற பாடலின் சிட்ட ஸ்வரங்களை அப்படியே பயன் படுத்தி எழுதிய பாடல். இதை தருமபுரியிலிருந்து மாரண்டஹள்ளிக்குச் செல்லும் போது பேருந்தில்லேயே மனதிற்குள் எழுதினேன். வருடம் 1981.
2. இறங்கி வாரும்
நீயே வேகம் இறங்கி வாரும், முக்தேசனே ராஜனே
நின் சரணம் புகலடைந்தேன்--என் பாவம் நீக்கி காக்கவே--இங்கு நீயே...
வல்லமையான ஆவி ஊற்றி வாழ்வில் வளம் பொங்கச் செய்ய
நின் கருணையாம் ஊற்று பெருகிவந்து என்னையும் ஆட்கொள்ள
ஸ-ஸநிதபத நிசநிநி ததபத பாதமா, க-ம-ப-த-நி-ஸநீதபம, நிதாபம, கமபதமகரிஸ; ஸமாகமபதமா, பதநி-ஸஸரிநி-நிநிஸதா-ததநிபாத, மபதநி, ஸநிதப-மகம நிதநிபதமா-பதநி, ஸமாகரிஸ; ரி-ஸ-நி-த-ப--ஸ--நி--த--ப--ம--கமபதநி--நீயே...
கல்வாரி நாதா நின்கருணையே அண்டி ஓடிவந்தேன்
பாவிதான் நானையா, நின் உதிரத்தால் இங்கு மீட்பு தாரும்
பார்த்திபனே உன் பாதம் பணிந்திடும் பாவியேன் என்னை நோக்கிப் பாரும்
தஞ்சம் என்று எங்கும் செல்ல வழி அன்றி நின்ற என்னை மீட்கு இங்கு
ஸ-ஸநிதபத நிசநிநி ததபத பாதமா, க-ம-ப-த-நி-ஸநீதபம, நிதாபம, கமபதமகரிஸ; ஸமாகமபதமா, பதநி-ஸஸரிநி-நிநிஸதா-ததநிபாத, மபதநி, ஸநிதப-மகம நிதநிபதமா-பதநி, ஸமாகரிஸ; ரி-ஸ-நி-த-ப--ஸ--நி--த--ப--ம--கமபதநி--நீரே...
1985-ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி மூன்றாம் வாரம், கோண்டாவில் (உ.பி) இருக்கும் போது, லூக்கா 7:36-50 படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அக்காட்சியை மனக்கண்முன்னால் கொண்டுவந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு பக்தையின் நிலை, அதை அறிந்துணர்ந்த அவளை, அவள் இருக்கும் நிலையிலேயே ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்டவர், இதை தியானிக்க, தியானிக்க என்னையும் அறியாமல் கண்ணீர் வர இப்பாடலை உடனே எழுதினேன்:
3 பரிமளத் தைலமோ
பரிமளத் தைலமோ கரங்களில் இல்லை
பாவியென் கண்களில் கண்ணீரும் இல்லை
பரமனே உன்பாதம் துணிவுடன் அண்டி
பணிந்திட இன்னும் மனதுமே இல்லை
--பரிமளத் தைலமோ
மயங்கினாள் ஒருபெண் தன்நிலைக் கண்டு*
தியங்கினாள் பாவத்தின் கொடுமையைக் கண்டு
அண்டினாள் அவன் பாதம் திடமனம் கொண்டு
அருளினான் மன்னிப்பு அவள் நிலைக் கண்டு
--பரிமளத் தைலமோ
மாந்தரின் பழிச்சொல்லை ஏற்றிடத் துணிந்தாள்
மன்னன் முக்தேசனின் மலரடிப் பணிந்தாள்
போக்கிடமற்ற உன் ஆக்கினை தனையே
"போக்கினேன் நீ போ" சமாதானத் தோடென்றான்
--பரிமளத் தைலமோ
என்நிலை அறிந்தே உன்னடி வந்தேன்
ஏற்றிடாயோ ஏழை என்னையும் நீயே
போக்கிடம் புகலிடம் வேறொன்றும் அறியேன்
காத்திடும் ஏழையைக் கருணையின் நாதா
--பரிமளத் தைலமோ
*மயங்கினாள் மரியாள் தன்நிலைக் கண்டு
"தேரி ஆராதனா கரூம்" என்ற ஹிந்தி பாடலின் மொழிபெயர்ப்பு. அப்பட்டமான மொழிபெயர்ப்பு இல்லை. ஆனால் பெரும்பாலும் அதே அர்த்தத்துடன் அதே ராகத்துடன் 1985-ஆம் ஆண்டு எழுதினேன்:
4 உன்னை ஆராதிக்கின்றேன்
உன்னை ஆராதிக்கின்றேன் நான்
உன்னை ஆராதிக்கின்றேன் நான்
பாவத்தைப் போக்கி என் சாபத்தை நீக்கி
பரிசுத்தம் தர வந்தாயே--உன்னை...
நீயே நல்லோன், நீயே வல்லோன்
நீயே என்வாழ்வில் தெய்வமன்றோ
என் ஸாமியே உனைப்போற்றுவேன்
ஏழையாம் என்னையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்
இதயம் நிறைந்துன்னை வாழ்த்துகின்றேன்
இனிதாம் உன்நாமத்தைப் போற்றுகின்றேன்
--பாவத்தைப் போக்கி....
இயற்கையின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும்
இறைவனே உன்ராஜ மஹிமையன்றோ
பறவையும் உன்புகழைப் பாடுகையில்
பாவியாம் என்னையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்
இதயம் நிறைந்துன்னை வாழ்த்துகின்றேன்
இனிதாம் உன்நாமத்தைப் போற்றுகின்றேன்
--பாவத்தைப் போக்கி....
இருள் சூழ்ந்த இவ்வுலக வாழ்வினிலே
ஒளிவீசும் இன்சுடர் ஜோதி நீயே
கறை திறை முற்றிலும் நீக்கி என்னை
கழுவியே ஸ்வாமி நின் உதிரத்தாலே
ஏழையாம் என்னையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்
இதயம் நிறைந்துன்னை வாழ்த்துகின்றேன்
இனிதாம் உன்நாமத்தைப் போற்றுகின்றேன்
--பாவத்தைப் போக்கி....
கோண்டாவில் இருக்கும்போது அதிக இடுப்பு மற்றும் முதுகுவலியின் காரணமாக 13-09-1985-அன்று மிகவும் துன்பப்பட்டேன். பிரார்த்தனைக்கு சென்றபின் அங்கு உட்காரக்கூடமுடியாமல் என் அறைக்கு வந்து படுத்துக் கொண்டேன். சற்று நேரம் கழித்து சகோதரர்கள் வந்து பிரார்த்தனை செய்தார்கள். அவர்கள் வரும் முன் சிலுவையில் வேதனையுடன் தொங்கிய ஆண்டவனின் சரீர வேதனையை எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். அதை தியானிக்கும்போது என் வேதனை அற்பமாகக் காணப்பட்டது. அந்நேரமே, படுத்துக் கொண்டே எழுதிய பாடல். இதை நான் சொல்லச் சொல்ல ஒருவர் எழுதினார்:
5 அந்தோ
அந்தோ உன்நிலை என்ன சொல்வேன்
ஆரரிவார் உன்தன் அவல நிலை
அங்கமெல்லாம் அடிகளையோ
ஆராய்ப் பாய்ந்தது குருதி ஐயோ--அந்தோ அந்தோ...
அரைநிர்வாண மேனியுடன்
அங்கெமெல்லாம் பட்ட காயமுடன்
அந்தோ தெய்வ மைந்தன் நீயே
அமைதியாய்ச் சிலுவையும் சுமந்தாயே--அந்தோ அந்தோ...
ஏனையா இத்தனைக் கொடுமையினை
ஏற்றுக் கொண்டாய் நீ பொறுமையுடன்
என்பாவ பாரமே தான் நீக்க
இத்தனை வாதைகள் நீ பொறுக்க--அந்தோ அந்தோ...
காணவே கண்களும் கூசியதோ
கண்ணீரும் அருவியாய்ப் பாய்ந்ததுவோ
கயவனாம் என்னையும் தான் மீட்க
கல்வாரி நோக்கி நீ நடக்க--அந்தோ அந்தோ...
மூன்றாணி காயமே தான் வருத்த
முள்முடி சிரசினிலே தான் உறுத்த
மனுக்குலப் பாவமே உனை அழுத்த
மன்னவா உன்னையே நீ அளித்த--அந்தோ அந்தோ...
தந்தையும் உன்நிலை தான் வெறுக்க
தரணியும் மாந்தருமே தான் நகைக்க
அன்பரும் நண்பரும் மறுதளிக்க
அவமானம் யாவையும் நீ பொறுக்க--அந்தோ அந்தோ...
கல்வாரி நாயகா உன்னண்டையில்
கடைமனிதன் வந்து அண்டும் வரை
கண்முனே இக்காட்சி தான்நிறுத்தி
கருத்தாய் ஜெபித்து நான் உழைத்திடுவேன்--அந்தோ அந்தோ...
"Have thine Own Way Lord" என்ற ஆங்கிலப் பாடலின் மொழி பெயர்ப்பு. இப்பாடலின் அர்த்தம் என்னை வெகுவாக பாதிக்கவே அதன் அடிப்படையில் கோண்டாவில் 20-09-1985-அன்று எழுதினேன்:
6. குயவன் நீ
உன்சித்தம் செய்யும் உன் சித்தம் செய்யும்
குயவன் நீ உன்கையின்; களிமண்னே நான்
உருவாக்கும் உருவேற்றும் உன்சித்தம் போல
ஒப்புவித்தேன் என்னைப் பூரணமாய்
உன்சித்தம் செய்யும் உன்சித்தம் செய்யும்
உள்ளும் புறமும் ஆராய்ந்து பாரும்
பனியினும் வெண்மையாய் கழுவிடும் என்னை
கடவுளே உன்னடி பணிந்திடும் என்னை
உன்சித்தம் செய்யும் உன்சித்தம் செய்யும்
நொருங்குண்டேன் நோவுண்டேன் கண்நோக்கிப் பாரும்
வல்லமையாவும் உள்ளவன் நீயே
ஒருவார்த்தையாலே குணமாக்குவாயே
உன்சித்தம் செய்யும் உன்சித்தம் செய்யும்
என்முழுத் தன்மையை ஆட்கொள்ளவாரும்
ஆவியின் வல்லமை அனுதினம் தாரும்
அனைவரும் என்னில் உன்னையே காண!
03-10-1985 அன்று மாலை மணி நான்கிருக்கும். திடீரென ஒருவித இனம் புரியாத மனச்சோர்வு என்னை ஆட்கொண்டது. யாரிடமாவது சென்று மனம் திறந்து ஏதாவது பேசவேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் யாரிடம் செல்ல? யாராக இருந்தாலும் மனிதர்கள் அளிக்கும் ஆறுதல் சில நிமிடங்களில் மறைந்துவிடும். எனவே கோண்டாலில் நான் இருந்த அறையின் முன் உள்ள திறந்த முற்றத்தில் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து மெளனமாக சிலந்தி ஒன்று கூடு கட்டிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என்னைச் சுற்றிலும் ஒருவித தெய்வீக ஒளி-சக்தி பரவி என்னை ஆட்கொள்வதை உணர்ந்தேன். யாரோ என் தலையை மெள்ள வருடுவது போன்று உணர்ந்தேன். இனம் புரியாத அமைதி காலைப் பனிப்போல் மென்மையாக என்னுள் இறங்குவதை உணர்ந்தேன். மொளனமாக அழுதேன். அன்று மாலையே பத்தே நிமிடங்களில் இப்பாடலை எழுதினேன். இதை கணணியில் பதிவு செய்யும் இப்போது (14-09-2011)கூட அக்காட்சி அப்படியே என் கண்முன்னாள் உள்ளது. என்வாழ்வில் மறக்கமுடியாத ஒரு நேரம் அது:
7. உன் அமைதி
ஆறுதல் யாரெனக் களித்திடுவார்
ஆண்டவா உன அருள் வார்த்தை யன்றி
தேறுதல் தருவோர் யாரும் இல்லை
தேவனே திருவடி அண்டி நின்றேன்
அமைதி அமைதி உன் அமைதி
ஆண்டவா தந்தாயே நன்றி சொல்வேன்
அலைபாயும் மனதிலே அமைதி இல்லை
அன்பான மொழிசொவோர் யாரும் இல்லை
மனிதரின் ஆறுதலைத் தேடிய நான்
மாயை வீண் மாயை இது என்றுணர்ந்தேன்--அமைதி அமைதி...
தனிமையோ எனைச் சூழ நெருக்கயிலே
தள்ளாடும் மனதோடு நடக்கயிலே
தஞ்சம் என் தஞ்சம் உன்மடியே
தலை சாய்க்க எனக்கு நீ புகலிடமே--அமைதி அமைதி...
அன்னைப்போல் தலைவருடி ஆறுதலாய்
அன்பான மொழி சொல்லித் தேற்றுகின்றாய்
தந்தைப் போல் தோளிலே எனைச் சுமந்து
தயவாக இம்மட்டும் தாங்கி வந்தாய்--அமைதி அமைதி...
தோழன் போல் தோளிலே எனைத் சேர்த்து
திருக்கரம் கொண்டென்னைத் தானணைத்து
"திக்கற்றோனாய் உன்னைக் கைவிடேன் நான்
திகையாதே கலங்காதே" என்றுரைத்தாய்--அமைதி அமைதி...
அமைதியே நீயும் எங்கே என்றே
அலைந்திடும் மனிதரே வழியும் உண்டே
அனுதினம் என்னையே நடத்துகின்ற
அன்பின் தெய்வம் உம்மை அழைக்கின்றானே--அமைதி அமைதி...
இப்பாடலை 1985-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் இறுதி அல்லது அக்டோபர் முதல் வாரத்தில் எழுதியது. பலவிதங்களில் வாழ்வில் தோல்விகண்ட மனிதனின் கேள்விகளுக்கு நான் பதில் கூறுவதாக எழுதி உள்ளேன்:
8 ஏன்
ஏன் இந்த பலவீனம் என்வாழ்விலே
என்றே கேட்டிடும் என்மனமே
நோவுண்டு உந்தன் உள்ளத்திலே
நோக்கிப்பார் நீ வந்த வாழ்வினையே!
கவலையும் கலக்கமும் வாழ்க்கையில் ஏன்?
கஷ்டமும் நஷ்டமும் எனக்கிங்கு ஏன்?
காரணம் யாரை நீ கேட்டிடுவாய்
கண்முடித் தனமாகவே வாழ்ந்து வந்தாய்!
நொறுங்குண்டேன் நெஞ்சினில் அமைதி இல்லை
நோவுண்டேன் சரீரத்தில் சுகமே இல்லை
அமைதியும் சுகமும் வேண்டிய நீ
அண்டிய உலகத்தின் மாந்தர் எங்கே?
பெற்றோரும் உற்றோரும் வெறுக்கின்றாரே
போற்றிய நண்பரும் மறுக்கின்றாரே
கட்டிய மனைவியும் பெற்ற என்பிள்ளையும்
கைவிட்ட நிலையில் வாழ்க்கையும் ஏன்?
தன்கடன் செய்திடாத மனிதனையே
தாய்தந்தை தாரமும் தன்பிள்ளையும்
தகைசான்ற நண்பரும் தள்ளிடுவார்
தரணியில் மாந்தரின் தன்மை ஈதே!
பெலவீனம் இல்லாத மனிதன் உண்டோ
பாவமே செய்யாத மாந்தர் உண்டோ?
என்மூலம் அவர்பெற்ற ஏராள நன்மையை
எண்ணியே பாராமல் நன்றி கொன்றார்
சுயநலம் இல்லாத மனிதன் உண்டோ
சொல்லியே பயன் இல்லை குற்றம் ஏதும்
உன்கண் உத்திரத்தை உற்றுநீ பாராமல்
ஊரார்கண் தூசியைப் பார்ப்பதும் ஏன்?
மன்னிக்கும் இயல்பேதான் மாந்தர்க்கேது
மறக்கின்ற தன்மையும் மனிதர்க்கேது?
செய்திட்ட பாவத்தை எண்ணி எண்ணி
சோர்ந்திடும் எனக்கினி மீட்பும் ஏது?
செய்திட்ட பாவத்தை எண்ணி எண்ணி
சோர்ந்தே கலங்கிடத் தேவை இல்லை
தெய்வத்தின் பாதத்தை அண்டி வந்தால்
பெறலாமே ஜீவனில் புது வாழ்வையே
தெய்வத்தைக் கண்டவர் யாரும் இல்லை
தேடிய நாளுக்கும் குறைவே இல்லை
பாவத்தைப் பால்போல் பருகிய பாவிக்கு
மன்னிப்பும் பெற்றிட வழியும் இல்லை
மானிடர் பாவத்தைப் போக்கிடவே
மனுவாக முதேசன் உலகில் வந்தான்
தன்னண்டை சேர்வோரை தள்ளிடாமல்
தருவானே புதுவாழ்வும் மன்னிப்புமே!
மீண்டும் ஒரு அழகான அமைதியான காலைப்பொழுதில் இறைவனை தியானித்தபோது எழுதிய பாடல். இதுவும் பூபாள இராகத்தில் எழுதப்பட்டது:
9. போற்றின
காலைக் கதிரவன் தீழ்த்திசைத் தோன்றினான்
காகமும் குருவியும் கானங்கள் பாடின
இயற்கை அன்னையும் இன்துயில் எழுந்தாள்
இறை முக்தேசனின் மலரடி பணிந்தாள்--காலைக் கதிரவன்....
ஆவினம் புள்ளினம் ஆர்ப்பரித் தெழுந்தன
ஆயிரமாயிரம் தூதரும் பணிந்தனர்
பரிசுத்தர் யாவரும் பாடியே போற்றினர்
பரன் முக்தேசன்னின் மலரடி பணிந்தனர்--காலைக் கதிரவன்....
பூவினம் புள்ளினம் புனிதனைப் போற்றின
பொய்கையும் அருவியும் கீதங்கள் பாடின
ஆயிரமாயிரம் பக்தரும் மகிழ்ந்தனர்
அன்பன் முத்தேசன்னின் மலரடி பணிந்தனர்--காலைக் கதிரவன்....
கோண்டா (உ.பி) 30-09-1986
10 துதி சாற்றுவோம்
காலை நேரத்தில் கீழ்வானத்தில்
கதிரவன் தன் பொற்கரத்தால்
கடவுளை போற்றித் துதிக்கும் நேரம்
களிப்புடன் நாமும் துதி சாற்றுவோம்
குயில்களும் காகமும் குருவியுமே
கூடி ஒன்றாய் மகிழ்வுடனே
பாடியே போற்றிப் பரவசமாய்ப்
பரமனைப் பாடியே துதிக்கின்றன
தென்றலும் மெதுவாக வீசியது
தேவனின் திருப்புகழைப் பாடியது
பூக்களும் நறுமணம் வீசியேநல்
புனிதனைப் போற்றியே வாழ்த்தினவே
நானிலத்தோரும் போற்றிடுவோம்
நம் முக்தேசனை வாழ்த்திடுவோம்
நல்மேய்ப்பன் இன்றைய நாள்முழுதும்
நன்மையால் நம்மை நடத்திடுவான்
கோண்டா (உ.பி). 30-09-1986
தமிழ்ப் பண் இசை என்றால் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதில் உள்ள அமைதியான, மென்மையான இசை ஆன்மீக உணர்வைத் தூண்டுவதோடு தெய்வீக உணர்வையும் அளிக்க வல்லது. பின்வரும் பாடலை 1985-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பரில் எழுத ஆரம்பித்து பல சமயங்களில் சில சில வரிகளாக எழுதி 12-12-1985 அன்று முடித்தேன்
11 போற்றி போற்றி
ஒலியே வடிவெடுத்து
ஓரருள் வார்த்தையாகி
உலகினை உய்விக்கவே
உருவெடுத்து வந்தோய்--போற்றி
ஆதியில் தேவனாகி
அவரரும் புதல்வனாகி
அனைத்தையும் படைத்தெடுத்து
அவனியில் வந்தோய்--போற்றி
சிந்தைசொல் தான்கடந்து
ஜோதியே வடிவமாகி
ஜீவனின் ஊற்றுமாகி
திகழ்கின்ற அருளே--போற்றி
அருளுக்கு அருளாய் நின்றோய்
அவனிக்கு ஒளியாய் வந்தோய்
இருளிலே ஒளியும் தந்தோய்
முக்தேசனே போற்றி போற்றி
தெய்வத்தைக் கண்டோரில்லை
திருவடி அறிந்தோர் இல்லை
தேவனின் மைந்தன் நீயே
தெய்வமாய் உருவெடுத்தாய்
அவனியின் மாந்தர்கெல்லாம்
ஆன்மீக ஒளியளிக்க
அவதரித்து உலகில் வந்தாய்
ஐயனே நீ மனிதனாக
ஆறறிவார் ஐயா உன்
அன்பின் இம்மாட்சியையே
அளவிடவே முடியாது உன்
அரும் பெரும் தியாகமதை
அழிந்திடும் மானிடர்மேல்
ஐயா நீவைத்த அன்பதனால்
அளித்தாயே உன் மகனை
அடைந்திடவே விண்வாழ்வதனை
கன்னியின் கருவரையில்
சிசுவாய் உருவெடுத்தாய்
கால்நடைக் குடிலதனில்
மனுவாய் அவதரித்தாய்
மந்தையின் மேய்ப்பருக்கோ
அருட்செய்தி முதலளித்தாய்
மனுகுல முழுதிற்க்கும்
மீட்பிற்கு வழிவகுத்தாய்
முறன்பட்ட முன்னோரின்
முறைமையினை சீர்படுத்த
நீரினில் அமிழ்ந்தெழுந்து
நியமத்தை அனுசரித்தாய்
தேவனின் இராஜியத்தை
திசையெங்கும் பறைசாற்றி
தந்தையவர் தம் சித்தம்
தாழ்மையுடன் கடைபிடித்தாய்
சீர்கெட்ட மாந்தவரவர்
சிந்தயினை நேர்படுத்த
சீடரைத் தெரிந்தெடுத்து
நற்செய்தி எடுத்துரைத்தாய்
அண்டிய மாந்தெர்க்கெல்லாம்
அன்புடன் சுகமளித்தாய்
ஆன்மீக இரட்சிப்பிற்கோ
ஐயா நீ வழியானாய்
மார்கத்தில் வெறிபிடித்த
மனிதவர் மூர்கமதால்
மன்னவனே உன்னையவர்
மாய்த்திடவே இடமளித்தாய்
தெரிந்தெடுத்த சீடருமே
திகைத்துன்னை மறுதளிக்க
தேவனின் திருச்சித்தம்
நிறைவேற உனையளித்தாய்
பாவமே அறியாத
பரமனின் குமரனே நீ
பாதகரை மீட்டிடவே
பாவச்சுமை ஏற்றாயே
நேயமைந்தன் நிலைகண்டு
தேவனுமே கையளிக்க
பாவமைந்தர் எமைமீட்க
பரிதபித்து உயிரளித்தாய்
கல்லரையும் உன்னைத்தான்
கருவரையில் கொண்டிடுமோ
காவலர்தம் கண்விழிப்பும்
காத்திடுமோ உன்னழிவை
தேவனவன் வல்லமையால்
தேகமதில் உயிர்த்தெழுந்தாய்
தேற்றினாய் சீடரையும்
தோன்றியவர்முன் காட்சியாக
அண்ட சராசரத்தின்
ஆதிக்கம் அவன் கையில்
ஆகையால் நீங்கள் போய்
அனைவர்க்கும் இச்செய்தி கூறி
மூவரின் நாமத்தில்
முழுக்கியே நீரதனில்
ஆக்குவீர் நற்சீடராய்
அவனியின் மாந்தரையே
இப்பாடலும் தமிழ்ப் பண் இசையையே சார்ந்தது. இதை 1985-செப்டம்பரில் எழுத ஆரம்பித்து, 05-04-1986-ல் லக்னோவில் முடித்தேன்.
12 நிர் மூடன்
நீசனும் நிர்மூடனுமாய்
நின்திருப்பாதம் வந்தேன்
நேயமாய் என்னையாண்டு
நீக்கியே பாவம் தன்னை
ஆவியின் அச்சாரம் ஈந்து
அன்புடன் என்னைக்காத்து
நேயமாய் நின்னைப்போற்றி
நித்தமும் வாழ்வேண்டி
காத்திடும் என்னை நீயே
கருணையே பொற்பாதம் தஞ்சம்
சிந்தை சொல் பேச்சு எல்லாம்
சீர்கெட்டுப் போனதையோ
எண்ணத்தில் தூய்மை இல்லை
என்பதும் உண்மை ஐயோ
சொல்லிலே உறுதி இல்லை
சொல்லவும் வெட்கமையோ
பேச்சிலே பாவமேதான்
பெருகியே நின்றதையோ
யாரிடம் எடுத்துரைப்பேன்
என்நிலைப் பாரும் ஐயா
அலைந்திடும் சிந்தை கொண்டேன்
அடங்கிடா மனதை கண்டேன்
ஆவியில் அனலும் இல்லை
ஆன்மீகப் பசியும் இல்லை
பற்பல நினைவுகளால்
பறந்திடும் மனதைக் கொண்டேன்
பாவத்தைப் பால்போல் பருக
ஆவலாய் விரைந்து சென்றேன்
ஆரறிவார் ஐயோ எந்தன்
அவலத்தைக் கண்நோக்கிப் பாரும்
இந்நிலை எந்நிலையோ
ஏன் இந்தப் பிறவி ஐயோ
கூப்பிடா தெய்வம் இல்லை
கும்பிட கோயில் இல்லை
அண்டிடா குருவும் இல்லை
அறிந்திடா மறையும் இல்லை
முறையிடா மார்க்கம் இல்லை
மூழ்கிடாத் தீர்த்தம் இல்லை
இந்நிலை மாற்றிடுமே
இறைவனே என்தாபரமே
சிந்தையில் கொண்ட வாழ்க்கை
செயலிலே இல்லை இல்லை
செய்கின்ற செயல்கள் எல்லாம்
செய்யவோ மனதும் இல்லை
விரும்பிடும் நன்மையெல்லாம்
விரைந்துமே செய்வதில்லை
வெறுத்திடும் தீமை தனையே
விலக்கிடப் பெலனும் இல்லை
இந்நிலைக்குக் காரணமே
என் மனதின் பாவகுணமே
ஏதுகண்டாய் முக்தேசா நீ
என்மீது இரக்கம் கொண்டு
இறைமாட்சி தானும் நீத்து
இகமதிலே அவதரித்து
எமக்காகப் பரிதபித்து
இன்னுயிரை தானளிக்க?
காண்கிலேன் நன்மையேதும்
கடையேனின் வாழ்வதனில்
கேடுமிக்க என்வாழ்வின்
கோலமதைக் கேளாயோ?
எங்கு நான் சென்றிடுவென்
எவ்வழி நான் கண்டிடுவேன்
என்மூட மதியதனால்
இழந்திட்ட வாழ்விதனை
எவ்வாறு மீட்டிடுவேன்
ஏதும் வழி காணேனே
என்மீதிறங்கி நீயும்
ஆட்கொண்டருளாவிட்டால்
இல்லை கதி இவ்வுலகில்
எனக்கிங்கு மீட்பு பெற
பாவத்தின் சேற்றினிலே
பரிதபித்தே மாண்டிடாமல்
பாதகன் மேல் இறங்கியதால்
பரிதபித்தே நீயும் வந்தாய்
ஆயினும் உன் கருணையினை
அறியாத காரணத்தால்
அறியாமை இருளினிலே
அமிழ்ந்தே வாழ்விழந்தேன்
அந்தோ இறங்கிடுவாய்
அறியாத இவ்வேழைக்கே
மன்ச்சோர்வுரும் நேரமெல்லாம் இறைவன் தரும் அருள் வார்த்தைகள் என்னைத் தேற்றும். அதை எண்ணி 08-04-1986-ல் கோண்டாவில் (உ.பி) எழுதிய பாடல்:
13 அருள் தாரும்
தேவன் தருவான் புதிய வாகுத்தத்தம்
தேவாதி தேவன் என் இராஜாதி இராஜன்
தினமும் தருவான் புதிய வாக்குத்தத்தம்
பெலவீன மனதில் தினம் போராட்டமே
வேண்டாத எண்ணத்தால் மாறாட்டமே!
தேவை தேவை தேவா உன்கிருபை
தாருமே இந்நாளின் அதிகாலையில்--தேவன்...
மாமிச சிந்தையால் மனமும் நொந்தேன்
மன்னவா உன்நீதி எண்ணி மருண்டேன்
எத்தனைநாள் இப்போராட்டம் ஐயா
ஏங்கிடும் ஏழைக்குக் கிருபைதாரும்--தேவன்...
ஆவியில் அனல்குன்றி வாழுகின்றேன்
ஆன்மீக பெலன்குன்றி தாழுகின்றேன்
சோர்வுற்ற இந்நாளில் தாங்கிடுவாய்
சுகம் பெலன் ஜீவனால் ஆதரிப்பாய்--தேவன்...
ஆதியில் நான்கொண்ட அன்பும் எங்கே
ஆண்டவா நீதந்த பாரமெங்கே?
அலைமோதும் கடல்போல் வெறும் நுரையே தள்ளும்
அடிமையின் வாழ்வில் புதுத் திருப்பம் தாரும்--தேவன்...
நரகத்தை நோக்கியே நாளும் செல்லும்
நானிலத்தோர் மீது பாரம் தாரும்
நான் பெற்ற கிருபையை அவரும் பெற
நாளுமே உழைத்திட எண்ணம் தாரும்--தேவன்...
வருகையின் நாளிலே கலைகுனிந்தே
வெட்கத்தோடே நானும் மனமும் நொந்து
வெறும் கையாய் உன்திரு சமூகமதில்
நின்றிடா நிலைதன்னை இன்றே தாரும்--தேவன்...
1986-ல் கோண்டாவில் இருக்கும்போது எழுதிய பாடல்:
14 ஏன் பாடுகிறேன்
என்வாழ்வில் நான்பெற்ற ஏராள நன்மைகள் எண்ணியே பாடுகிறேன்
ஏழை என் ஆன்மாவை இரட்சித்தான் முக்தேசனே எண்ணியே பாடுகிறேன்
சோதனை நேரத்தில் சோர்ந்தே நான் வீழாமல் தாங்கினான் பாடுகிறேன்
துன்பங்கள் தொடர்ந்தென்னை தாக்கிய போதிலும் பெலன் தந்தான் பாடுகிறேன்
ஆவியின் அச்சாரம் அன்பாய் எனக்கீந்து ஆட்கொண்டான் பாடுகிறேன்
அவனியில் புதுவாழ்வு ஆன்மீக மறுவாழ்வு அருளினான் பாடுகிறேன்
அழிந்திடும் மாந்தர்க்கு அவன் அன்பைக் கூறிட அழைத்தான் நான் பாடுகிறேன்
அன்போடும் நாள்தோறும் கிருபையால் வழிநடத்தும் அவன் புகழ் பாடுகிறேன்
இப்பாட்டு தோணிப்பாட்டு இராகத்தில் 20-12-1986-ல் மாரண்ண்டஹள்ளியில் (தமிழ் நாடு) அசோகன் வீட்டில் இருந்தபோது எழுதினேன்.
15 ஓஹையா ஓஹையா
அலைமோதும் கடல்மீது
அலைகழிந்திடும் சிறு துரும்பேபோல்
அவனியிலே இவ்வாழ்வினிலே
அமைதியும் பெற்றிட வழியேது--ஓஹையா ஓஹையா ...
கடந்து வந்த வாழ்வினிலே
கணநேரம் மன அமைதியில்லை
காற்றடிக்கும் திசைபறக்கும்
தூசிபோன்ற இவ்வாழ்வினிலே--ஓஹையா ஓஹையா ...
நம்பி வந்த மனிதர் எங்கே?
நயமுடன் பேசிய வார்த்தை எங்கே?
நாசியிலே சுவாசமுள்ள
நரரை நம்பினால் கதியிதுவே--ஓஹையா ஓஹையா ...
தேடிவைத்த செல்வமெங்கே?
திறமை கல்வி புகழ் எங்கே?
ஓடிச் செல்லும் உலகவாழ்வில்
ஒன்றேனும் நிலை நின்றதில்லை--ஓஹையா ஓஹையா ...
ஆதிஅந்தம் ஆனவனை
ஆதிமுதல் முதல் நிலை நின்றவனை
மாறிடாத மாண்புடைய
மன்னன் முக்தேசனை அண்டிடுவாய்--ஓஹையா ஓஹையா ...
நிலை நிற்கும் வாழ்வளிப்பான்
நித்தமும் உன்னுடன் வழிநடப்பான்
சத்தியத்தை நீ பற்றிக்கொண்டால்
நிச்சயம் உனக்கு ஜெயமளிப்பான்--ஓஹையா ஓஹையா ...
இப்பாடல் “What a freind we have in Jesus“ என்ற பாடலின் கருத்து மொழி பெயர்ப்பு. 20-12-1986-ல் மாரண்டஹள்ளியில், அசோகன் வீட்டில் இருக்கும்போது எழுதியது
16 எனதரும் நண்பன்
முக்தேசன் என் இனிய நண்பன்
உண்டோ அவன்போல் இங்கு யாரும்
எந்தன் பாவம் யாவும் போக்க
ஈந்தான் தன்னுயிர் எனக்காய்த் தானும்
சொந்த மாக்கிக் கொண்டான் என்னை
சிந்திய குருதியால் மீட்டான் உண்மை
துன்பம் துக்கம் மனச் சோர்வு
சொல்ல வொண்ணா மனப்பாரம்
சுமந்தே இளைத்திட்ட போதும்
சுமைதாங்கி ஈசன் உண்டே
வருந்தி பாரம் சுமப்போரே
வந்தால் சுமை நீக்குவானே
உண்டோ நண்பன் இவன்போலே?
உந்தன் வாழ்வில் கண்டோன் யாரே?
அண்டிக் கொண்டால் அவன்பாதம்
அடைவாய் சுகம் பெலன் யாவும்
இன்றே நாடிச் செல்லுவாயே
ஏற்றுக் கொள்ள முக்தேசன் உண்டே!
"ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற" என்ற இராமலிங்க சுவாமிகளின் அருட்பாவின் அடிப்படையில், ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் இருக்கும் பர்ஹைட் என்ற இடத்தில் இருந்த போது, 14-03-1987-ல் எழுதினேன்:
17 ஓர் வேண்டுதல்
ஓர்மனம் வேண்டும், உண்மைவேண்டும் உன்னை என்றும்
உத்தமமாய்ப் பின்பற்றும் மனதும் வேண்டும்
உறவு வேண்டும் உண்மையாய்த் தொழும் பக்தரொடு
உள்ளன்பு வேண்டும், உன் அன்பில் நிலைநிற்கும் கிருபைவேண்டும்
தாழ்மைவேண்டும் தான் எனும் தன்மை நீங்கித் தற்பரனே
தரணியில் நின்திருத் தொண்டு செய்ய தரவேண்டும் நின்னருளே
எளிமை வேண்டும் எனது என்ற எண்ணம் நீங்கி ஈசனே நின்
அருள்கொண்டு இப்புவியில் வாழவேண்டும்
புகழவேண்டும் பொழுதெல்லாம் நின்திருப்புகழ்பாடி
ஒழுகவேண்டும் உத்தமமாய் நின் வசனம் கொண்டு
திகழவேண்டும் தேவனே மெய்சாட்சியாக
அருளவேண்டும் ஐயா--அத்தகைய வாழ்வு என்றும்.
பொதுவாக சமையல் செய்துகொண்டிருக்கும்போது ஏதாவது புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பது வழக்கம். அதுபோல் 07-04-19870௭-0௪-௧௯௮௭-ல் (பர்ஹைட், ஜார்கண்ட்) Gefforey T. Bull எழுதிய “When the Iorn Gates Yields " என்ற புத்தகத்தை படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் அவர் எழுதிய ஒருகவிதையின் இரண்டு அடிகள்* (What heart....My Lord) என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டன. உடனே சமயல் செய்வதை நிறுத்தி விட்டு, பத்து நிமிடங்களில் இப்பாடலை எழுதினேன்:
18 தூங்கிவிட்டேன் ஐயா
தூங்கிவிட்டேன் ஐயா சீடரைப் போலவே
தோட்டத்திலே நீ கலங்கி புலம்பிடும் வேளையில்
நாட்டம் கொண்டேனையா நன்மைகள் பெற்றிட
வாட்டம் கொண்டேனே சிலுவை வருந்தியே சுமக்க--தூங்கி....
அனுதினம் நாடினேன் ஐயா உன் கிருபை
அவனியின் வாழ்விது அமைதியுடன் செல்ல
ஆயினும் மறுத்தேனே அழைப்பினை ஏற்க
அன்றாடம் உனக்காய்ப் பாடுகள் சகிக்க--தூங்கி....
எத்தனை நன்மைகள் என்வாழ்வில் ஈந்தாய்
எண்ணினால் மாளாது ஏராளம் ஏராளம்
அத்தனை பெற்ற நான் ஆனாலும் மறுத்தேன்
ஐயனே உன்பாரம் சுமப்பதை வெறுத்தேன்--தூங்கி....
பக்தனைப் போலவே சிலுவையும் சுமப்பேனோ
மலையப்பன் போலவே மறுத்தேதான் நடப்பேனோ?
என்னாலே ஆகாது உன்பாரம் சுமக்க
முக்தேசனே அருளும் பாடுகள் சகிக்க--தூங்கி....
என்நுகம் இனிது ஏற்கவும் எளிது
என்றேதான் அழைத்தீரே ஈசனே வந்தேன்
சொல்லியே தாரும் சுமந்திட நாளும்
சோர்வுற்ற என்னைக் கிருபையால் காரும்--தூங்கி....
சிமியோனைப் போலவே சிலுவையும் சுமப்பேனோ
சீமோனைப் போலவே மறுத்தேதான் நடப்பேனோ
*O Lord, I have not learnt to cry; Perhaps I lough too oft, for true conformity;
To Tee and Thy rough Cross, or try; To love Thee without sorrowing—
Talk but touch not, thus they heed not. What heart, O Lord, moved through the garden?
I too have slept, but wake me Lord, E’n though it be to love with tears—Geoffery T. Bull.
இப்பாடலை 1980-ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் முறையாக பெரிய மலைக்குச் சென்றபோது, வெளியே உலவச் சென்றேன். அப்போது “பால் நினைந்து ஊட்டும்" என்ற மாணிக்க வாசகரின் பாடலை பாடியபடியே நடந்தேன். உடனே அதே பண்ணில் இப்பாடலை எழுதினேன்:
19 உன்னை விடேன்
அழுகின்ற குழவியை நினைந்து வந்து
அமுதம் அளித்திடும் அன்னையினும்
அமைதியில்லா என்மனதில்
ஆன்ம ஓளியைத் தந்தவனே
உலகின் பலவழி நான் சென்றும்
உணர்ந்திட முடியா பேரருளை
உனதன்பின் கருணையினால்
ஊற்றி என்னுள் தந்தவனே
எங்கு நான் இனிச் சென்றிடுவேன்
எவரின் திருவடி அண்டிடுவேன்
என்னுள் வந்த முக்தேசனே நின்
திருவடி தன்னை என்றும் விடேன்.
இப்பாடலை பிலிப்பியர் இரண்டாம் அதிகாரம் ௬-௧0 வசனங்களை அடிப்படையாக கொண்டு, புன்னாகவராளி இராகத்தில், 26-06-1987-ல் பீஹாரில், மதுபனியில் இருக்கும் போது எழுதியது:
20 தாழ்மை உருவெடுத்த பண்பு
எங்கும் நிறைந்த பரம் பொருளே
அவர் ஏகசுதனாய் வந்த அருளே
பொங்கும் காதலினால் புவியின் மாந்தரையே
புரக்க தனை ஈந்தே அருளே
தேவ மஹிமையுடன் வாழ்ந்தாய்
அந்த மேன்மை தனை எதற்காய் ஈந்தாய்
ஈனப்பாவியாம் என்னை மீட்கவே எண்ணம் கொண்டு
இத்தரை மீதினிற்கே வந்தாய்
தானே தனை அளித்த அன்பு, ஆகா
தாழ்மை உருவெடுத்த பண்பு
மனு உருவெடுத்து மஹிமைதனை வெறுத்து
மாந்தரை மீட்க வந்த மாண்பு
தானே தனைத் தாழ்த்தி ஈந்தாய்
தந்தை தன்சித்தம் ஒன்றே நிறைவேற
மாகோரமான அந்த ஈன மரணபரியந்தம்
கீழ்ப்படிந்த மகனாய் வாழ்ந்தாய்
ஆதலால் தேவன் உன்னை உயர்த்தி, இங்கு
அருளினாரே அந்த மேன்மை
வானோர் பூதலத்தோர் பூமியின் கீழானோரும்
வணங்கி என்றும் உன்னைப் பணிய!
இப்பாடலை 23-06-1987-அன்று மதுபனியில் (பீஹார்) எழுதினேன்:
21 கிருபை தேவை
தேவை இன்னும் கிருபை தேவை
தேவனே உன் கிருபை தேவை
தேற்றி என்னை காத்து நடத்த
தினமும் தேவை அதிகம் தேவை
என்பெலனை நம்பி வாழ
ஏதும் நன்மை என்னில் இல்லை
ஏது செய்வேன் வழியும் இல்லை
ஏற்று நடத்தும் கிருபை தேவை
கடந்து வந்த பாதை முழுதும்
காடி போன்ற கசந்த வாழ்க்கை
கணநேரம் இதில் அமைதி இல்லை
காத்து நடத்தும் கிருபை தேவை
கடினமே இவ்வுலக வாழ்க்கை
கொண்டு செலுத்த பெலனும் இல்லை
காற்றும் மழையும் வீசியடிக்க
கடந்து செல்ல கிருபை தேவை
Thursday, September 15, 2011
Friday, September 9, 2011
Just One More
Just one more bomb blast, one more USUAL statement from the Govt., all the Political parties condemning it, again with the same old words INSIDE parliament but out side, again as usual opposition attacking the govt. and the ruling party and the latter two explaining the situation in usual terms; the spoke persons of each party talking on the same expected party lines; again the same resilient Delhites; finally the same old discussion in TV channels with the same kind of panelists and same old questions.
One panelist well said that when he was working, heard about the blast but after watching the TV for a while, he continued his work knowing that it is JUST ONE MORE BOMB BLAST. He even said that people are going and have to go ahead with the regular work and those who watch TV have to change their channels. The final remark really struck the cord. Because when I heard about the bomb blast, I didn’t rush to hear the news but was doing my work as usual. And when the news time came, after listened, the head lines, I changed the channel to hear the classic music program and doing other work. Because, I (we) know how all the channels are going to spend the whole day covering the incident with the same old coverage. And next two or three days or until another interesting things develop for their news, they have to center their program on the bomb blast. Whether or not the affected people are resilient, we the people watching such News become resilient.
I feel sorry for those who are affected by this incident and my sympathy is for them all. But when I watch TV news, I always thank God for the person who invented the REMOVTE control so that I can change the channels NOT TO WATCH “JUST ONE MORE” of THE SAME INCIDENT.
Finally this won’t be the lost such incident but there will be many more to come—God save us from them—but there won’t be just ONE MORE RESENTMENT OF THE public though we feel helpless and become victim not only to such terrorism but also by such poor administration of the govt.,--whichever party might be in power.
WE LEARNED TO LIVE WITH IT AND WE HAVE TO LEARN TO LIVE WITH IT, as long as we are going to have the same old politicians, political system and government. For this some politicians cynically ask ‘what else system you have or prefer’? We don’t know is our answer, but we have every right to question them. SO LEARN TO LIVE TO HEAR MANY MORE “JUST ONE MORE”...
Dayanand Bharati, Gurukulam. September. 7. 2011.
Just one more bomb blast, one more USUAL statement from the Govt., all the Political parties condemning it, again with the same old words INSIDE parliament but out side, again as usual opposition attacking the govt. and the ruling party and the latter two explaining the situation in usual terms; the spoke persons of each party talking on the same expected party lines; again the same resilient Delhites; finally the same old discussion in TV channels with the same kind of panelists and same old questions.
One panelist well said that when he was working, heard about the blast but after watching the TV for a while, he continued his work knowing that it is JUST ONE MORE BOMB BLAST. He even said that people are going and have to go ahead with the regular work and those who watch TV have to change their channels. The final remark really struck the cord. Because when I heard about the bomb blast, I didn’t rush to hear the news but was doing my work as usual. And when the news time came, after listened, the head lines, I changed the channel to hear the classic music program and doing other work. Because, I (we) know how all the channels are going to spend the whole day covering the incident with the same old coverage. And next two or three days or until another interesting things develop for their news, they have to center their program on the bomb blast. Whether or not the affected people are resilient, we the people watching such News become resilient.
I feel sorry for those who are affected by this incident and my sympathy is for them all. But when I watch TV news, I always thank God for the person who invented the REMOVTE control so that I can change the channels NOT TO WATCH “JUST ONE MORE” of THE SAME INCIDENT.
Finally this won’t be the lost such incident but there will be many more to come—God save us from them—but there won’t be just ONE MORE RESENTMENT OF THE public though we feel helpless and become victim not only to such terrorism but also by such poor administration of the govt.,--whichever party might be in power.
WE LEARNED TO LIVE WITH IT AND WE HAVE TO LEARN TO LIVE WITH IT, as long as we are going to have the same old politicians, political system and government. For this some politicians cynically ask ‘what else system you have or prefer’? We don’t know is our answer, but we have every right to question them. SO LEARN TO LIVE TO HEAR MANY MORE “JUST ONE MORE”...
Dayanand Bharati, Gurukulam. September. 7. 2011.
Wednesday, September 7, 2011
வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை பற்றி எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
97. ஓர் ஓட்டம்
எதை அடைய இந்த ஓட்டம்
ஏன் நம்முள் இத்தனை தடுமாற்றம்
ஒன்றை அடைய நாம் ஓடுகின்றோம்
அது என்னவென்று புரியாமலே
"வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே" என்பது
நம் "கூவலாகவே" என்றும் உள்ளது
ஆனால் வாழ்க்கையும் என்ன என்பது
வெறும் கேலியாகவே என்றும் உள்ளது
சிற்றின்பம்-பேரின்பம் என்றே
சில சொற்களில் வித்தைகள் காட்டி
அதில் விளம்பரங்களையும் கூட்டி
வியாபாரம் ஆக்கினோம் வாழ்வையே
விடைகாண்கின்றோம் என்ற பெயராலே
விலையாகிப் போனது ஆன்மீகமே
ஆக, சிற்றின்பம்-பேரின்பம் இரண்டும்
கண்ணா மூச்சி விளையாட, அவை
இடையில் மாட்டிக் கொண்ட "அகமே"
உன் நிலை என்றும் பரிதாபமே
இந்த புரியா இலக்கை அடைய, வழி
தெரியாத பாதையில் விரைவாக ஓடி
நம் பாதையில் தடுமாறும் போது
நின்று மீண்டும் கண்கட்டை அவிழ்த்து
தெரிந்த இலக்கு ஒன்று வைத்து
வழி திருந்திய பாதையில் ஓடி
புது முயற்சி செய்வோம் மீண்டும்
நிறைவாக ஓர் வாழ்க்கை வாழ.
24-12-1998. ஈரோடு
98. எதைத் தேடி ஓட
எதைத் தேடி இங்கு ஓட
எதற்காக நான் இன்னும் ஓட
கரை காணா கடல் நடுவில்
தடுமாறும் சிறு தோணிபோல்
புரியாத இந்த வாழ்வில்
எதைத் தேடி நான் ஓட?
கல்வியைத் தேடி ஓடினேன்
பள்ளி நாட்களில் நானும்
பணம்-சுகம் தேடி ஆடினேன்
வாலிப வாழ்வினில் தானும்
நிறைவைத் தேடியே நடந்தேன்
நடுவயதிலே நாளும், ஓர்
முடிவைத் தேடியே தவழ்ந்தேன்
முதுமையிலே இங்கு தானும்
அதன் பின்பு என்னவாகும்
அதை அறியாமலே நானும்
மீண்டும் எதைத்தேடி நான் ஓட
எதற்க்காக இங்கு இன்னும் ஓட?
24-12-1998. ஈரோடு.
வாழ்வில் மனம்-உடல் இடையே நடக்கும் போராட்டம் ஏன் பல சமயம் வெறியும் தோல்வியுமாகி மாறி மாறி வருகின்றது என்ற ஒரு கேள்விக்கு, பதில் கூறிய பின் எழுதிய பாடல்:
99. ஓர் தொடர்கதை
எத்தனை நாள் செல்லும்
இத்தகைய வாழ்க்கை
எப்போது தான் முடியும்
என்மனதின் வேட்கை
வெல்வது யார் என்ற
கேள்விக்கே இடமில்லை
நான் கண்ட வெற்றியெல்லாம்
என் மனதின் தோல்விகளே
ஆவியொடு மாமிசமும்
அன்றாடம் போராட
தோல்வியும் வெற்றியும்
தொடர்கதை ஆனதே
07-02-1999. கொல்கத்தா
சஷி கிராமத்திற்கு வரும்போதெல்லாம் நான் கவிதை எழுதுவதை அறிந்த அவன், அதைப்பற்றி கேட்டபோது, என் கருத்தைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
100. எது கவிதை
ஊற்றுப் பெருக்கெடுத்தாற் போல்
உள் உணர்வையெல்லாம்
சொல்லாய் மாற்றி வகைப்படுத்தியே
கூற முயல்வதே கவிதையாகும்
எதுகையோடு மோனை சேர்த்து
இணைப்பதல்ல கவிதை
உள்ளான உணர்வை சொல்லாக்கி
உறைப்பதே கவிதையாகும்
13-03-1999. மஹரி (ரீவா. ம.பி.)
வாலாஜா பேட்டை மணி ஐயர், கொடைக்கானல் கூடுகைக்கு வர இயலாதது பற்றி எழுதிய போது, பதிலாக நான் எழுதிய கடிதம்:
101. பருப்பில்லாத கல்யாணம்
பருப்பில்லாத கல்யாணமாம்
மணி ஐயர் இல்லாத கூடுகையாம்
கேட்டதுண்டோ உலகினிலே
கேளீரோ இந்த வேடிக்கையை
உப்பில்லாத பத்தியம் உண்டு
உடல் நலம் இல்லாதவர்க்கு
உப்பே இல்லாமல் சாப்பிட்டால்
அதுவே நோயாகும் பிறகு
எனவே மணி இல்லாத கூடுகை
உப்பில்லாத உணவாகும், அதனால்
தப்பில்லாமல் கொடை வந்து
சுவையாக்க வேண்டும் கூடுகையை
30-04-1999. ஈரோடு.
மனித வாழ்வில் மட்டும் ஏன் இத்தகைய போராட்டம்? இதைப்பற்றி ஒரு வாலிபனுடன் பேசிய பிறகு எழுதிய பாடல்:
102. எவ்வளவோ நன்மை
மிருகமாய் இருந்துவிட்டால்
எவ்வளவோ நன்மை
வேண்டாத போராட்டம்
பல இல்லாமல் வாழ
பகுத்தறிவு என ஒன்றை
பயனின்றி ஏன் தந்தான்
"பகுத்தே" அறிந்தபின்னும்
"வகுத்து" அதன்படி வாழாமல்
சிந்தை போன போக்கில்
சித்தமும் தான் போக
சுய புத்தியும் இழந்து
செய்வதறியாமல் தடுமாறும்
சிறுமையான இவ்வாழ்வில்
மிருகமாய் இருந்துவிட்டால்
எவ்வளவோ நன்மை
மேன்மையான வாழ்க்கை
மேதினியில் நாம் வாழ.
26-06-1999. ராணிகேத் (உத்திரா காண்ட்)
எவ்வளவு கேள்விகள் வாழ்வில் இருந்தாலும், அவற்றுக்கு நிச்சயம் விடையும் உண்டு. ஆனால் நம் பிரச்சனை அந்த விடைகளை ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படுத்துவதுதான். இதைக்குறித்து சிந்தித்தபோது எழுதிய பாடல்:
103. தெளிவான வழி
விடையாக வாழ்க்கையில்
பலவேறு வழிகளை
வகையாகத் தேடினோம்
தேடிய வழிகளும்
கூறிய விடைகளைக்
கைக்கொள்ளத் தயங்கினோம்
தேடிய முறகளே
தெளிவாக இல்லாது
விடைகளை நாமடைந்தால்
போகின்ற வழியுமோ
பொழுது போக்காகி
ஊர்போக உதவிடாது
தேடுமுன் விடைகளை
தெளிவாக ஒன்றைநாம்
மனதினில் கொள்ளவேண்டும்
தெய்வத்தின் அருளொடு
தேர்ந்த வழியிலே
துணிந்தே செல்லவேண்டும்
10-01-2000. ஈரோடு.
இன்று மாலை மழை வந்தது. ஆனால் பலத்த காற்று வந்து சற்று நேரத்தில் அதைக் கலைத்தபோது எழுதிய பாடல்:
104. கூட்டணி சரி இல்லை
வானம் திறந்து நீ வாராயோ
வையம் குளிர உனைத் தாராயோ
வரண்ட நிலத்தையும் வாடிய பயிரையும்
வருடி அணைத்திட நீ வாராயோ?
இருண்டது வானம் இடித்தது மேகம்
மகிழ்ந்தது உள்ளம் உன் வரவை எண்ணி
ஆனால் கட்டியம் கூறிய காற்றோ சற்றும்
கருணை காட்ட மறுத்தது ஏனோ?
கோடையின் வெப்பம் தகித்திடும் போது
கொஞ்சமும் கருணை காட்டாத காற்று
உன் வரவைக் கூற வந்திடும் போது
விரைந்து உன்னை விரட்டுவது ஏனோ?
காறும் மழையும் கலந்தே என்றும்
கூட்டணி அமைப்பது சரியே இல்லை
தனித்தே வந்து அவை தந்திடும் சுகம்
அதை வர்ணிக்க வார்த்தை என்னிடமில்லை.
மத்திகிரி, 16-04-2000.
என் சீடர்களில் என்னை மிகவும் நேசித்து என் வார்த்தைக்கு மதிப்பு கொடுத்து கீழ்படியும் ஒரே சீடன் பிரசாத்தான். அவன் விபத்தில் இறந்தபின் அவனை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
105. பிரசாத்
பிரிவினைத் துயரிலே தவிக்கவிட்டு
பிரியா விடைபெற்று சென்றுவிட்டான்
பெயரிலே கருணை கொண்டிருந்தும்*
செயலிலே ஏன் அதை மறந்துவிட்டான்
பிரியமுடன் மணந்த பிரியாவின் மீது
பிரியாத காதல் கொண்டிருந்தும்
பரிதபித்து அவள் தவித்திடவே
பிரிந்து செல்ல ஏன் துணிந்துவிட்டான்?
ஆர்வமுடன் ஈன்ற பிள்ளைகள் மன
ஏக்கத்தில் வாழ்விட்டு எங்கு சென்றான்?
மடிமீது போட்டு வளர்த்த அன்னை
மனதினை துயரிலே மிதக்கவிட்டான்
நேசமாய்ப் பெற்ற தந்தை மனத்
துயரிலே என்றுமே இறக்கிவிட்டான்
பாசமாய் கூடவே வளர்ந்த தம்பி
பாரினில் தனியே தவிக்க விட்டான்
அன்புடன் அரவணைத்த சுற்றமெல்லாம்
என்றுமே எண்ணி புலம்ப விட்டான்
நாளெலாம் நட்பு பாராட்டிய
நண்பர்கள் மனம் திகைக்க விட்டான்
உபதேசம் அருளிய குருவும் கூட
ஓயாமல் எண்ணி புலம்ப விட்டான்
சென்றுவிட்டான் இனி செய்வோமினி
தெய்வமே உன்னிடம் வந்துவிட்டான்
"பிரசாத்" என்ற பெயருக்கேட்ப
பிரசாதமாய் உலகிலே வாழ்ந்துவிட்டான்
அவன் இட்ட வித்துகள் இனி
ஆல்போல் தழைத்து பலன் கொடுக்க
இறைவனே அருளுவாய் உன் பிரசாதம்
என்றுமே உன்புகழ் நிலைத்து நிற்க.
27-06-2006. மத்திகிரி.
*"பிரசாத்" என்ற சொல்லிற்கு கருணை, கிருபை என்ற அர்த்தம்.
97. ஓர் ஓட்டம்
எதை அடைய இந்த ஓட்டம்
ஏன் நம்முள் இத்தனை தடுமாற்றம்
ஒன்றை அடைய நாம் ஓடுகின்றோம்
அது என்னவென்று புரியாமலே
"வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே" என்பது
நம் "கூவலாகவே" என்றும் உள்ளது
ஆனால் வாழ்க்கையும் என்ன என்பது
வெறும் கேலியாகவே என்றும் உள்ளது
சிற்றின்பம்-பேரின்பம் என்றே
சில சொற்களில் வித்தைகள் காட்டி
அதில் விளம்பரங்களையும் கூட்டி
வியாபாரம் ஆக்கினோம் வாழ்வையே
விடைகாண்கின்றோம் என்ற பெயராலே
விலையாகிப் போனது ஆன்மீகமே
ஆக, சிற்றின்பம்-பேரின்பம் இரண்டும்
கண்ணா மூச்சி விளையாட, அவை
இடையில் மாட்டிக் கொண்ட "அகமே"
உன் நிலை என்றும் பரிதாபமே
இந்த புரியா இலக்கை அடைய, வழி
தெரியாத பாதையில் விரைவாக ஓடி
நம் பாதையில் தடுமாறும் போது
நின்று மீண்டும் கண்கட்டை அவிழ்த்து
தெரிந்த இலக்கு ஒன்று வைத்து
வழி திருந்திய பாதையில் ஓடி
புது முயற்சி செய்வோம் மீண்டும்
நிறைவாக ஓர் வாழ்க்கை வாழ.
24-12-1998. ஈரோடு
98. எதைத் தேடி ஓட
எதைத் தேடி இங்கு ஓட
எதற்காக நான் இன்னும் ஓட
கரை காணா கடல் நடுவில்
தடுமாறும் சிறு தோணிபோல்
புரியாத இந்த வாழ்வில்
எதைத் தேடி நான் ஓட?
கல்வியைத் தேடி ஓடினேன்
பள்ளி நாட்களில் நானும்
பணம்-சுகம் தேடி ஆடினேன்
வாலிப வாழ்வினில் தானும்
நிறைவைத் தேடியே நடந்தேன்
நடுவயதிலே நாளும், ஓர்
முடிவைத் தேடியே தவழ்ந்தேன்
முதுமையிலே இங்கு தானும்
அதன் பின்பு என்னவாகும்
அதை அறியாமலே நானும்
மீண்டும் எதைத்தேடி நான் ஓட
எதற்க்காக இங்கு இன்னும் ஓட?
24-12-1998. ஈரோடு.
வாழ்வில் மனம்-உடல் இடையே நடக்கும் போராட்டம் ஏன் பல சமயம் வெறியும் தோல்வியுமாகி மாறி மாறி வருகின்றது என்ற ஒரு கேள்விக்கு, பதில் கூறிய பின் எழுதிய பாடல்:
99. ஓர் தொடர்கதை
எத்தனை நாள் செல்லும்
இத்தகைய வாழ்க்கை
எப்போது தான் முடியும்
என்மனதின் வேட்கை
வெல்வது யார் என்ற
கேள்விக்கே இடமில்லை
நான் கண்ட வெற்றியெல்லாம்
என் மனதின் தோல்விகளே
ஆவியொடு மாமிசமும்
அன்றாடம் போராட
தோல்வியும் வெற்றியும்
தொடர்கதை ஆனதே
07-02-1999. கொல்கத்தா
சஷி கிராமத்திற்கு வரும்போதெல்லாம் நான் கவிதை எழுதுவதை அறிந்த அவன், அதைப்பற்றி கேட்டபோது, என் கருத்தைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
100. எது கவிதை
ஊற்றுப் பெருக்கெடுத்தாற் போல்
உள் உணர்வையெல்லாம்
சொல்லாய் மாற்றி வகைப்படுத்தியே
கூற முயல்வதே கவிதையாகும்
எதுகையோடு மோனை சேர்த்து
இணைப்பதல்ல கவிதை
உள்ளான உணர்வை சொல்லாக்கி
உறைப்பதே கவிதையாகும்
13-03-1999. மஹரி (ரீவா. ம.பி.)
வாலாஜா பேட்டை மணி ஐயர், கொடைக்கானல் கூடுகைக்கு வர இயலாதது பற்றி எழுதிய போது, பதிலாக நான் எழுதிய கடிதம்:
101. பருப்பில்லாத கல்யாணம்
பருப்பில்லாத கல்யாணமாம்
மணி ஐயர் இல்லாத கூடுகையாம்
கேட்டதுண்டோ உலகினிலே
கேளீரோ இந்த வேடிக்கையை
உப்பில்லாத பத்தியம் உண்டு
உடல் நலம் இல்லாதவர்க்கு
உப்பே இல்லாமல் சாப்பிட்டால்
அதுவே நோயாகும் பிறகு
எனவே மணி இல்லாத கூடுகை
உப்பில்லாத உணவாகும், அதனால்
தப்பில்லாமல் கொடை வந்து
சுவையாக்க வேண்டும் கூடுகையை
30-04-1999. ஈரோடு.
மனித வாழ்வில் மட்டும் ஏன் இத்தகைய போராட்டம்? இதைப்பற்றி ஒரு வாலிபனுடன் பேசிய பிறகு எழுதிய பாடல்:
102. எவ்வளவோ நன்மை
மிருகமாய் இருந்துவிட்டால்
எவ்வளவோ நன்மை
வேண்டாத போராட்டம்
பல இல்லாமல் வாழ
பகுத்தறிவு என ஒன்றை
பயனின்றி ஏன் தந்தான்
"பகுத்தே" அறிந்தபின்னும்
"வகுத்து" அதன்படி வாழாமல்
சிந்தை போன போக்கில்
சித்தமும் தான் போக
சுய புத்தியும் இழந்து
செய்வதறியாமல் தடுமாறும்
சிறுமையான இவ்வாழ்வில்
மிருகமாய் இருந்துவிட்டால்
எவ்வளவோ நன்மை
மேன்மையான வாழ்க்கை
மேதினியில் நாம் வாழ.
26-06-1999. ராணிகேத் (உத்திரா காண்ட்)
எவ்வளவு கேள்விகள் வாழ்வில் இருந்தாலும், அவற்றுக்கு நிச்சயம் விடையும் உண்டு. ஆனால் நம் பிரச்சனை அந்த விடைகளை ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படுத்துவதுதான். இதைக்குறித்து சிந்தித்தபோது எழுதிய பாடல்:
103. தெளிவான வழி
விடையாக வாழ்க்கையில்
பலவேறு வழிகளை
வகையாகத் தேடினோம்
தேடிய வழிகளும்
கூறிய விடைகளைக்
கைக்கொள்ளத் தயங்கினோம்
தேடிய முறகளே
தெளிவாக இல்லாது
விடைகளை நாமடைந்தால்
போகின்ற வழியுமோ
பொழுது போக்காகி
ஊர்போக உதவிடாது
தேடுமுன் விடைகளை
தெளிவாக ஒன்றைநாம்
மனதினில் கொள்ளவேண்டும்
தெய்வத்தின் அருளொடு
தேர்ந்த வழியிலே
துணிந்தே செல்லவேண்டும்
10-01-2000. ஈரோடு.
இன்று மாலை மழை வந்தது. ஆனால் பலத்த காற்று வந்து சற்று நேரத்தில் அதைக் கலைத்தபோது எழுதிய பாடல்:
104. கூட்டணி சரி இல்லை
வானம் திறந்து நீ வாராயோ
வையம் குளிர உனைத் தாராயோ
வரண்ட நிலத்தையும் வாடிய பயிரையும்
வருடி அணைத்திட நீ வாராயோ?
இருண்டது வானம் இடித்தது மேகம்
மகிழ்ந்தது உள்ளம் உன் வரவை எண்ணி
ஆனால் கட்டியம் கூறிய காற்றோ சற்றும்
கருணை காட்ட மறுத்தது ஏனோ?
கோடையின் வெப்பம் தகித்திடும் போது
கொஞ்சமும் கருணை காட்டாத காற்று
உன் வரவைக் கூற வந்திடும் போது
விரைந்து உன்னை விரட்டுவது ஏனோ?
காறும் மழையும் கலந்தே என்றும்
கூட்டணி அமைப்பது சரியே இல்லை
தனித்தே வந்து அவை தந்திடும் சுகம்
அதை வர்ணிக்க வார்த்தை என்னிடமில்லை.
மத்திகிரி, 16-04-2000.
என் சீடர்களில் என்னை மிகவும் நேசித்து என் வார்த்தைக்கு மதிப்பு கொடுத்து கீழ்படியும் ஒரே சீடன் பிரசாத்தான். அவன் விபத்தில் இறந்தபின் அவனை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
105. பிரசாத்
பிரிவினைத் துயரிலே தவிக்கவிட்டு
பிரியா விடைபெற்று சென்றுவிட்டான்
பெயரிலே கருணை கொண்டிருந்தும்*
செயலிலே ஏன் அதை மறந்துவிட்டான்
பிரியமுடன் மணந்த பிரியாவின் மீது
பிரியாத காதல் கொண்டிருந்தும்
பரிதபித்து அவள் தவித்திடவே
பிரிந்து செல்ல ஏன் துணிந்துவிட்டான்?
ஆர்வமுடன் ஈன்ற பிள்ளைகள் மன
ஏக்கத்தில் வாழ்விட்டு எங்கு சென்றான்?
மடிமீது போட்டு வளர்த்த அன்னை
மனதினை துயரிலே மிதக்கவிட்டான்
நேசமாய்ப் பெற்ற தந்தை மனத்
துயரிலே என்றுமே இறக்கிவிட்டான்
பாசமாய் கூடவே வளர்ந்த தம்பி
பாரினில் தனியே தவிக்க விட்டான்
அன்புடன் அரவணைத்த சுற்றமெல்லாம்
என்றுமே எண்ணி புலம்ப விட்டான்
நாளெலாம் நட்பு பாராட்டிய
நண்பர்கள் மனம் திகைக்க விட்டான்
உபதேசம் அருளிய குருவும் கூட
ஓயாமல் எண்ணி புலம்ப விட்டான்
சென்றுவிட்டான் இனி செய்வோமினி
தெய்வமே உன்னிடம் வந்துவிட்டான்
"பிரசாத்" என்ற பெயருக்கேட்ப
பிரசாதமாய் உலகிலே வாழ்ந்துவிட்டான்
அவன் இட்ட வித்துகள் இனி
ஆல்போல் தழைத்து பலன் கொடுக்க
இறைவனே அருளுவாய் உன் பிரசாதம்
என்றுமே உன்புகழ் நிலைத்து நிற்க.
27-06-2006. மத்திகிரி.
*"பிரசாத்" என்ற சொல்லிற்கு கருணை, கிருபை என்ற அர்த்தம்.
Desire versus Need
A reader of Sri Cho Ramaswami asked, “our ancient spiritual people advised us to give up desires, but modern spiritual gurus tell us to ‘desire for everything’. What is the reason for this change in between these two times?” Sri Cho Ramaswami answered, “media projected those who have lot of desire and long for advertisement about them as spiritual persons and we also get cheated. This is the reason.” (Thuglak, Tamil, 28/07/10. pp.9-10.)
Neither Sri Cho nor the reader mentioned the names of these modern spiritual gurus, but such teaching (‘desire for everything’) is wide spread amongst New Age gurus. When I thought about this, I remembered the teachings of some old spiritual gurus: Tirumular says, “Give up desire; give up desire; Give up desire even unto God; More desire begets serious sorrow; and giving by desire brings immense joy.” Sri Adi Sankara says, “kaamo muulam samsaram” [desire is the root cause of samsara viz. repeated birth and death]. Likewise, the main teachings of Buddhism and Jainism are to give up desire in order to escape from the cycle of ‘karma samsara’.
It must be noted that translating the Tamil (aasai or ichai) and Sanskrit (kama or trishna) words for “desire” into English is difficult, as these words have different meanings in different contexts.
In general, the ancient spiritual teachings about giving up desire are based on getting relief from ‘karma samsara’ and are more related to Theology or religious doctrine, whereas modern New Age gurus’ teachings deal mostly in psychological needs with a stress-related orientation. When this difference is not kept in mind, we glorify the ancient teachings and condemn the modern guru’s view, which is not justifying to either. In fact, even in ancient teachings there is a proper place given to the legitimate needs of human beings. Krishna says in Gita (7:11), ‘I remain that kama among the human beings which is not against dharma (righteousness)’. However, we also have to recognize the danger of these modern New Age spiritual leaders when they give short cut formulas for success and stress relief in isolation from the religious foundations of such teachings and present them as mere ‘secular’ ideologies. No formula for ‘success’ or ‘stress relief’ will work in isolation, or at the cost of relationship. The foundation for this relationship, in almost all old teachings, is based on religious doctrine and never presented as a secular ideal. For example, the Bible (which I call “Mukti Veda”) clearly says, ‘those who cannot love fellow human beings whom they can see cannot love God whom they cannot see’; ‘[God] forgive our sins as we forgive the sins of others’.
Asking or answering a question comparing ancient and modern wisdom will be misleading if the context of the wisdom is not given. Almost all teachings in India have a religious connection, including the Indian teachings of atheism. So-called ‘secular’ teaching, separating it from religion, is absent in Indian thought. Modern gurus and modern writings try to separate life into different compartments, but in the ancient view, life is treated as one whole. Even eating and enjoying pleasures have religious connotations and are not isolated activities gratifying physical needs alone.
Dayanand Bharati, Gurukulam, August 2, 2010.
A reader of Sri Cho Ramaswami asked, “our ancient spiritual people advised us to give up desires, but modern spiritual gurus tell us to ‘desire for everything’. What is the reason for this change in between these two times?” Sri Cho Ramaswami answered, “media projected those who have lot of desire and long for advertisement about them as spiritual persons and we also get cheated. This is the reason.” (Thuglak, Tamil, 28/07/10. pp.9-10.)
Neither Sri Cho nor the reader mentioned the names of these modern spiritual gurus, but such teaching (‘desire for everything’) is wide spread amongst New Age gurus. When I thought about this, I remembered the teachings of some old spiritual gurus: Tirumular says, “Give up desire; give up desire; Give up desire even unto God; More desire begets serious sorrow; and giving by desire brings immense joy.” Sri Adi Sankara says, “kaamo muulam samsaram” [desire is the root cause of samsara viz. repeated birth and death]. Likewise, the main teachings of Buddhism and Jainism are to give up desire in order to escape from the cycle of ‘karma samsara’.
It must be noted that translating the Tamil (aasai or ichai) and Sanskrit (kama or trishna) words for “desire” into English is difficult, as these words have different meanings in different contexts.
In general, the ancient spiritual teachings about giving up desire are based on getting relief from ‘karma samsara’ and are more related to Theology or religious doctrine, whereas modern New Age gurus’ teachings deal mostly in psychological needs with a stress-related orientation. When this difference is not kept in mind, we glorify the ancient teachings and condemn the modern guru’s view, which is not justifying to either. In fact, even in ancient teachings there is a proper place given to the legitimate needs of human beings. Krishna says in Gita (7:11), ‘I remain that kama among the human beings which is not against dharma (righteousness)’. However, we also have to recognize the danger of these modern New Age spiritual leaders when they give short cut formulas for success and stress relief in isolation from the religious foundations of such teachings and present them as mere ‘secular’ ideologies. No formula for ‘success’ or ‘stress relief’ will work in isolation, or at the cost of relationship. The foundation for this relationship, in almost all old teachings, is based on religious doctrine and never presented as a secular ideal. For example, the Bible (which I call “Mukti Veda”) clearly says, ‘those who cannot love fellow human beings whom they can see cannot love God whom they cannot see’; ‘[God] forgive our sins as we forgive the sins of others’.
Asking or answering a question comparing ancient and modern wisdom will be misleading if the context of the wisdom is not given. Almost all teachings in India have a religious connection, including the Indian teachings of atheism. So-called ‘secular’ teaching, separating it from religion, is absent in Indian thought. Modern gurus and modern writings try to separate life into different compartments, but in the ancient view, life is treated as one whole. Even eating and enjoying pleasures have religious connotations and are not isolated activities gratifying physical needs alone.
Dayanand Bharati, Gurukulam, August 2, 2010.
Tuesday, September 6, 2011
Prestige of Parliament
Finally notice was given in Parliament against members of Team Anna and actor OM Puri for their words and action, which according to many politicians are derogatory and against the prestige of Parliament.
This looks funny to me. It is like Devil quoting the Bible. The way the politicians behave inside and outside parliament is known to us all. The way they came in to the well of the house to create disturbance and stop functioning of the Parliament and force the Speaker to adjourn the house again is a NATIONAL SHAME. The words several politicians in general and members of Parliament in particular used both inside and outside Parliament is worst more than what OM Puri and Anna’s Team used in their intend and content of words and act. You need to attend any political meeting, particularly during election campaign to hear all the un-parliament and abusive words used against each other—even dragging the women members of their rivalries. Now who will bring privilege notice against to such shameful politicians?
Suppose if we common people, by using modern technology began to send abusive words against Parliamentarians and Politicians, can they send privilege notice against us. And what if someone starts it as a Campaign to expose the hypocrisy of the politicians and Parliamentarians by in thousands and lakhs of individuals, can they bring all of us to Parliament for breach of privilege? They forgot one thing, gone are the days in which politicians and Parliamentarians deserved their honor and respect from us. Thankfully there is little exception to this even today, but majority of them are worst than what Om Puri and Kiran Bedi described. Respect and honor should be earned naturally by their behavior, uprightness, moral character, honesty, integrity, service, commitment etc. etc. But, in a Parliament where more than half members have criminal records and court cases against them, they further bring down their standard by giving notice to those who expressed public resentment and anger against politicians and Parliamentarians as representative of general public. Already most of them have lost their respect honor in our sight and by such act they further degrading themselves than preserving and fighting for the privilege of the Parliament.
Though OM Puri publicly acknowledge that some of his words were not correct, yet I appreciate Dr. Bedi for her firm stand and refuse to budge to the pressure of such notice. Let her call her and even if dare, give her the punishment, which she is willing to accept. But they alone will finally face the consequence of it. By sending such notice the members of Parliament again only play dirty politics than try to uphold the honor and prestige of the Parliament. There is no end both for the Congress and the Govt., to remain foolish, as usual on several such issues. As one Panelist (Sri Harish Salve?, Face the Nation, with Sagariha Gosh on CNN-IBN) pointed out such speech and act by the members of Anna Team outside the Parliament won’t be considered as the breach of privilege. Let us see how long both the Congress and the Govt. will continue to entertain the public with such Tamashas!
Dayanand Bharati. Gurukulam, September 5, 2011
Finally notice was given in Parliament against members of Team Anna and actor OM Puri for their words and action, which according to many politicians are derogatory and against the prestige of Parliament.
This looks funny to me. It is like Devil quoting the Bible. The way the politicians behave inside and outside parliament is known to us all. The way they came in to the well of the house to create disturbance and stop functioning of the Parliament and force the Speaker to adjourn the house again is a NATIONAL SHAME. The words several politicians in general and members of Parliament in particular used both inside and outside Parliament is worst more than what OM Puri and Anna’s Team used in their intend and content of words and act. You need to attend any political meeting, particularly during election campaign to hear all the un-parliament and abusive words used against each other—even dragging the women members of their rivalries. Now who will bring privilege notice against to such shameful politicians?
Suppose if we common people, by using modern technology began to send abusive words against Parliamentarians and Politicians, can they send privilege notice against us. And what if someone starts it as a Campaign to expose the hypocrisy of the politicians and Parliamentarians by in thousands and lakhs of individuals, can they bring all of us to Parliament for breach of privilege? They forgot one thing, gone are the days in which politicians and Parliamentarians deserved their honor and respect from us. Thankfully there is little exception to this even today, but majority of them are worst than what Om Puri and Kiran Bedi described. Respect and honor should be earned naturally by their behavior, uprightness, moral character, honesty, integrity, service, commitment etc. etc. But, in a Parliament where more than half members have criminal records and court cases against them, they further bring down their standard by giving notice to those who expressed public resentment and anger against politicians and Parliamentarians as representative of general public. Already most of them have lost their respect honor in our sight and by such act they further degrading themselves than preserving and fighting for the privilege of the Parliament.
Though OM Puri publicly acknowledge that some of his words were not correct, yet I appreciate Dr. Bedi for her firm stand and refuse to budge to the pressure of such notice. Let her call her and even if dare, give her the punishment, which she is willing to accept. But they alone will finally face the consequence of it. By sending such notice the members of Parliament again only play dirty politics than try to uphold the honor and prestige of the Parliament. There is no end both for the Congress and the Govt., to remain foolish, as usual on several such issues. As one Panelist (Sri Harish Salve?, Face the Nation, with Sagariha Gosh on CNN-IBN) pointed out such speech and act by the members of Anna Team outside the Parliament won’t be considered as the breach of privilege. Let us see how long both the Congress and the Govt. will continue to entertain the public with such Tamashas!
Dayanand Bharati. Gurukulam, September 5, 2011
திருமணவாழ்வு, பாலுணர்வு என்பவை எல்லோருக்கும் அவசியமான ஒன்று. ஆனால் பலரது வாழ்வில் சில தவிர்க்கமுடியாத காரணங்களால், அவை மறுக்கப்படுகின்றன அல்லது புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இதை உணராத சிலர் அவர்களின் உடல் தேவையை குறித்து (கேலியாக) கேள்விகள் கேட்பது சரியல்ல என்பது என்கருத்து. இதைப்பற்றி எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
80. பத்தியம்
அடங்கி ஓட முயலுகின்றோம்
ஆகாதவராய் உலகில் போகாதபடி
ஆர்பரிக்கும் எங்கள் உணர்ச்சிகளை
அர்பணிக்க முயலுகின்றோம்
மாமிச உடலின் தேவையெல்லாம்
மானிட வாழ்வில் அவசியமே
ஆனால் "மனித" வாழ்வின் ஓட்டத்தில்
"மாமிச" சிந்தைகள் தீமைகளே
உணர்ச்சியே இல்லா வாழ்வென்பது
உப்பே இல்லா உணவுகளாம்
ஆனால் "பத்தியம்" என்பது சிலருக்குப்
பாங்காய் அமைந்த நியமங்களாம்
பலரின் வாழ்வின் நன்மைக்காய்
சிலரது தியாகங்கள் தேவைகளே
அதன் பலனை உலகில் காணும்போது
தோன்றும் உன்னத உணர்வுகளே!
ஈரோடு (தமிழ் நாடு), ௨௨-0௧-௧௯௯௭
ஏதோ ஒருதேடுதல் உள்ளில் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றது. இதைக் குறித்து சிந்தித்த போது எழுதிய பாடல்:
81. தேடுதல்
ஏதோ ஒன்றைத் தேட
எத்தனிக்கும் போதினிலே
என்னுள் நான் மூழ்கி
ஏமாந்து போனேனே
தேடியது எதுவென்று
தெளிவாய்த் தெரியவில்லை
தொலைந்தது பொருளல்ல
நானே என்பதனால்
மூழ்கிய போதெல்லாம்
மூச்சுத் திணறியதால்
மீண்டும் மேல் வந்தேன்
சற்றே இளைப்பாற
ஆனால் வெளிஉலகின்
அவலங்கள் எனைத்தாக்க
மீண்டும் மூழ்கினேன்
மூச்சே திணறினாலும்
இழுபறியாய் போராட்டம்
என்னுள் தொடர்ந்திடவே
தேடியதும் கிடைக்கவில்லை
தேறுதலும் பெறவில்லை
(இறக்கவும் இயலவில்லை
இளைப்பாறுதல் பெறவுமில்லை)
பொகரா, நேபாள். 06-02-1997
இன்று “சுயநீதி”, குற்றம் காணுதல் போன்ற சில கருத்துக்களைப் பற்றி சிலருடன் பேசியபின் எழுதிய பாடல்:
82. நீதி
உள்ளத்தில் உண்மை உள்ளவனை
உலகினில் இதுவரை காணவில்லை
போடுவெதெல்லாம் வெளிவேஷம்
உள்ளத்தின் நிலையோ பரிதாபம்
"தன்வரை உண்மை உள்ளவனாய்
தரணியில் நீயும் வாழ்ந்துவிடு"
தத்துவம் கூறுவார் தாராளமாய்
ஆனால் தடுமாறுவார் தன்வரையில்
"உலகம் ஆயிரம் சொல்லட்டுமே
உனக்கு நீதான் நீதிபதி
மனிதன் எதையோ பேசட்டுமே
மனச பாத்துக்க நல்லபடி"*
கூறினான் கவிஞ்ஞன் வார்த்தையிலே
குணமறியாத மனிதருக்கே
"தன்வரை நீதி" என்பதெல்லாம்
"சுயநீதியாய்ப்" போனதிங்கே
எடுத்துக் கூறியே என்னபயன்
எல்லாம் பொய்யாய் போனபின்னே
ஆயினும் மனதுள் புலம்புகிறேன்
அது என் “நீதி" ஆனதினால்!
* இவை கவிஞ்ஞர் கண்ணதாசனின் வரிகள்.
பொகரா, நேபாள். 06-02-1997.
சிலசமயம் மனதுடன், மனிதருடன் உள்ள போராட்டங்களை எண்ணிப்பார்க்கும்போது, அவறிலிருந்து எனக்கு என்று விடுதலை கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தில் எழுதிய பாடல்:
83. போர்க்களம்
எனக்கோர் விடுதலை வேண்டும்
அதுவும் என்னிடமிருந்தே வேண்டும்
நிலை தடுமாறும் உலகவாழ்வில்
நீந்திக் கரைசேர வேண்டும்
சிந்தையில் சிறைப்பட்ட ஆன்மா
தன் சுதந்திரம் பெறவேண்டும்
தேகத்தில் சிறைப்பட்ட சிந்தை
தன் சீர்பெற்று வாழவேண்டும்
புலன்கள் பொறியிடம் தோற்க
மனதும் புலன்களை ஏய்க்க
சிந்தையும் சிலமுறை தடுமாற
செயலிழந்ததே என் ஆன்மா
ஒன்றுடன் ஒன்று மோத
ஓயாத போர்க்களமானதே
வென்றது யாருமே இல்லை
இங்கு வீழ்ந்ததால் அனைவரும் ஒன்றாய்!
பொக்கரா, நேபாள். 09-02-1997.
பக்தி, நம்பிக்கை, ஆன்மீகம், சன்மார்க்கம் என பல நிலைகள் இருந்தாலும், மனித வாழ்வு பெரும் போராட்டமாகவே உள்ளது. பல சமயம் வாழும் வாழ்வில் அர்தமே இல்லாததுபோல் தோன்றுகின்றது. "எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும்; அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்; இதுதான் பாதை, இதுதான் பயணம்; என்பது யாருக்கும் தெரியாது" என்ற கவிஞ்ஞர் கண்ணதாசனின் வரிகள் மிகவும் நிதர்சனமாக உள்ளது. இதைப்பறி எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
84. நம் கதை
முடிவே இல்லா தொடர்கதை
வாழ்வு முடிவில்லாத சிறுகதை
தொடங்கி வைத்த இறைவனுக்கே
முடித்து வைக்கத் தெரியவில்லை
ஆயிரம் ஆண்டாய் தொடர்ந்துவரும்
அர்த்தமற்ற பெரும் கதை
ஆனால் அதன் பாத்திரமெல்லாம்
அறியவில்லை தம் நிலை
தோன்றி வாழ்ந்து மறைந்துவிட்ட
சரித்திரம் இதனிடை ஆயிரம்
தொடர்ந்து செல்லும் இதின் எல்லை
தெரிந்தவர் இங்கு யாரும் இல்லை
வாழ்வின் எல்லையை அடைந்தவர்கள்
"வெறுமை" என்றார் இதன்நிலை
ஆனால் "வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே" என்றார்
புதிதாய்த் தோன்றிய தலைமுறை
உண்மை நிலை இதில் என்ன?
உள்ளபடி நான் அறியவில்லை
ஆயினும் வாழ்வைத் தவிர்க்க இயலவில்லை
அதனால் நானும் வாழுகின்றேன்
உன் சித்தம் என்றே எண்ணுவதோ
இல்லை லீலை என்றே சொல்லுவதோ
இறைவா என் கேள்விக்கே
இதுவரை உன்னிடம் பதில் இல்லை.
16-03-1997, மதுபனி, பீஹார்.
"உடலின் தேவைகள் ஏன் மனதிற்கு முழுமையான சுகத்தை தருவதில்லை? அவற்றை பெரும்முன் மனதிலும், சரீரத்திலும் பலவிதப் போராட்டங்கள். ஆனால் அவற்றை பெற்றபின் ஒருவித ஏமாற்றமே ஏற்பட, மீண்டும் அவற்றை வேறு வகைகளில் தேட முயலுகின்றோம். ஆனால் இப்போராட்டத்திற்கு உயிர் உள்ளவரை முடிவே இல்லை", என்பது குறித்து கேஷ்வ் மிஸ்ராவின் கிராமத்தில் (கெகரஹா, ரீவா, ம.பி) சிலருடன் பேசிய பின் எழுதிய பாடல்.
85. ஏமாற்றம்
அன்றாட வாழ்வு ஒரு போராட்டம்
அதனிடை எண்ண கொண்டாட்டம்
மன்றாடும் மனதினை வென்றேக முடியாத
மனிதா உன்பாடு பெரும் திண்டாட்டம்
பொய்யை மெய்யென்று எண்ணி
போகமே வாழ்வென்று நம்பி
மாயைபின் ஓடிடும் மனிதா உன்
மதிகெட்ட நிலை என்ன சொல்ல?
அனுபவிக்கும் முன் எத்தனை ஆத்திரம்
அடைந்தபின்னோ பெரும் ஏமாற்றம்
கைக்கு எட்டியும் வாய்க்கு எட்டாத
கேவலமான ஒரு போராட்டம்
அறிந்த பின் அவைபின்னே ஓடும்
உன அவலத்தின் நிலையை எண்ணி
போக்கிரி என்றே ஒதுங்கவோ
பேதை என்றே புலம்பவோ?
23-03-1997.
"மனதை எவ்வாறு அடக்குவது" என்பது என்னிடம் பலமுறை பலரால் கேட்கப்படும் கேள்வி. பலவித எண்ணங்களால் அலைகழிகப்பட்டு ஆன்மாவில் நிம்மதியே இல்லை! ஆனால் இப்போராட்டங்களுக்கு இருப்பிடம் எது? மனமா, அறிவா, மூளையா, இதயமா, ஆன்மாவா? போன்றவை குறித்து கேஷவ் மற்றும் சிலருடன் பேசியபின் எழுதிய பாடல்:
86. விடுதலை உண்டு
உள்ளமே நீ கலங்காதே
உண்டு உனக்கு ஓர் விடுதலை
ஓயாத அலைபோல் ஆயிரம்
எண்ணங்கள் உன்னில் தோன்றினும்
கரை மோதி மீண்டுமே
கடல் திரும்பும் அலைபோல
மனம் மோதி மீண்டுமே
மொளனமாகும் உன்னிலே
அலைபோடும் இறைச்சலில்
அண்டிடாமல் உறுதியாய்
மனம் கூறும் வார்த்தையை
மொளனமாக தியானித்தால்
உள்ளமே நீ உணருவாய்
உண்மையான அமைதியை
உள்ளமே என்ன கூறுவேன்?
உள்ள படிநான் அறிந்தவரை
மனம்வேறு நீவேறல்ல
மதிமயங்கிய காரணத்தால்
உண்மையினை அறிந்தபின்னும்
உளறிவிட்டேன் வார்த்தையில்
மதிமயக்கம் என்பதும்
மனமே இங்கு வேறல்ல
அலைகள் போடும் இரைச்சலில்
அரண்டுவிட்ட ஆன்மாவின்
இருண்டுவிட்ட நிலையின்
எதிரொளியே ஆகுமே!
23-07-1997. கெகரஹா (ரீவா, ம.பி)
டில்லியில் ஒரு சீடனுடன் (வீரேந்தர் மிஸ்ரா?) சில காரியம் குறித்து பேசியபோது, "முயன்றால் முடியாத செயல் என்று ஒன்று இல்லை" என்பது குறித்து கூறியபின் எழுதிய பாடல்
87. முன்னேறு
முடியாதென்பது
முடிவானால்
முடிந்தவரையில்
முன்னேறு
தடுமாறிவிடும்
போதெல்லாம்
திகைத்திடாமல்
தொடர்ந்துவிடு
முழுமையாய்
வாழ்ந்தவர்கள்
உலகில் எங்கும்
கிடையாது
அதனால் நம்
வாழ்வினிலும்
அரைகுறை
என்பது கிடையாது
முடியாதென்பதும்
முடிவல்ல-அது
மனதின் சுய
பரிதாபம்
ஆனால் அதனை
ஏற்காமல்
முன்னேற நீ
முயன்றுவிடு
19-04-1997.
என்சீடன் (மணிஐயர், வாலாஜா பேட்டை) ஒருவனுக்கு கடிதம் எழுதும் இயல்பே கிடயாது. பல கடிதங்கள் எழுதியும், ஒரு கடிதமும் அவனிடமிருந்து வராததால் பின் வரும் பாடலையே ஒரு கடிதமாக எழுதி அனுப்பினேன்.
88. ஓர் களைப்பு
எழுதி எழுதியே களைத்துவிட்டேன்
எனதரும் நண்பா உனக்கே நான்
என்ன செய்வது பின் நினைவுவந்தது
ஒன்று உன்னிடம் இல்லை என்பது
அதை அனுப்ப இயலாததால் நான்
மீண்டும் ஒருமுறை துணிவுகொண்டே
எழுதுகிறேன் இக்கடிதம் இங்கு
காகிதம் எழுதுகோல் இருந்திட்டாலும்
ஒன்று நிச்சயம் தேவை உனக்கு
காசு கொடுத்தே வாங்கிவிட
அது கடையில் கிடைக்கும் பொருளல்ல
"கரிசனை" என்மீது இருக்குமானால்
எடுத்துவிடு உன் எழுதுகோலை
தொடுத்துவிடு உன் மடலை இன்று.
14-05-1997. ஈரோடு.
நன்மை செய்யத்தெரிந்திருந்தும் அதை செய்யாமல் இருப்பது சரியல்ல. தீமை செய்யாவிட்டாலும் அது நடக்கும்போது தட்டிக்கேட்காமல் இருப்பது அதற்கு மறைமுகமாக துணைபோவதாகும். இதனிடைய நடக்கும் நம் மனப்போராட்டத்தை எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்
89. என்ன செய்ய?
வந்து போகின்ற வாழ்வினிலே
வாழ்ந்தாக வேண்டுமே இடையினிலே
நன்று-தீது தினம் நாம் பார்த்தால்
"நாளும்" செல்லாது உண்மையிலே
என்ன செய்வது இதனிடையே
என்பதே நம் மனப்போராட்டமே
நன்மை செய்ய நாம் மறுத்தால்
அமைதி இல்லை நம்மனதில்
தீமை செய்வதை நாம் எதிர்த்தால்
தனித்தே நிற்போம் சமூகத்தில்
நன்மையோ தீமையோ ஆனாலும்
நாளும் வாழும் வாழ்வினிலே
தீமையை வெறுத்து நன்மை செய்ய
முடிந்தவரையில் முயன்றிடுவோம்
ஈரோடு, 20-06-1997
நான் ஒரு கவிஞ்ஞன் அல்ல. ஆனால் என் எண்ணங்களை எழுதுக்களாக வடிப்பது எனகு ஒரு தவிர்க்க முடியாத நிர்பந்தமாகி விட்டது. எனவே என்பார்வையில் கவிஞ்ஞன் யார் என்று எணிய போது எழுதிய பாடல்:
90. கவிஞ்ஞன்
எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி
எழுத்துக்களை வடிவங்களாக்கி
கருத்துக்களை கவிதையாக்கி
வடிப்பவனே கவிஞ்ஞன் ஆவான்
உணர்ச்சிகளின் பிழம்பாய் மாறி
உள்ளூரும் எண்ணங்களை
வெளிப்படுத்த முயலும்போது
வெடிப்பவையே கவிதையாகும்
உணர்வு இல்லா மனிதனே
உலகத்தில் எங்கும் இல்லை
அதை உணர்ச்சியின் வடிகாலாக்கி
ஊற்றுவதே கவிதையாகும்
உலகத்தின் உணர்வுகலெல்லாம்
உருண்டோடும் வாய்க்காலாக்கி
கருத்துக்களை வடித்துக்காட்டும்
கலைஞ்ஞனே கவிஞ்ஞனாவான்
16-09-1997. லக்னோ
பொறுமை எல்லாவற்றிற்கும் மிகவும் அவசியம். அதுவும் குறிப்பாக நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொண்ட பிரச்சனைகளும், போராட்டங்களும் எப்படி கொஞ்ஞம் கொஞ்ஞமாக சேர்த்தோமோ, அதுபோல் அவை மெல்ல மெல்லத் தான் மறையும். அதற்கு முக்கியம் வேண்டியது பொறுமை. இதைக்குறித்து ஒரு வாலிபனுடன் பேசிய பின் எழுதிய பாடல்:
91. அவசரம் கூடாது
உள்ளான மாறுதல்
ஓர்நாளில் வாராது
உன்மனதின் போராட்டம்
உடனடியாய் மறையாது
மெள்ள மெள்ள நீசேர்த்த
எல்லா சோதனையும்
மெதுவாகத்தான் மறையும்
அவசரம் இதில் கூடாது
வீசிய காற்றினிலே
வீழ்ந்தது துணி முள்மீது
வேகமாய் எடுத்தாலோ
வீணாவது நிச்சயமே
பொறுமை என்பதுவோ
புண்நீக்கும் நல்மருந்து
ஆனால் அதன்செயலோ
அமைதியாத்தான் நடக்கும்.
சென்னை. 02-01-1998.
வருடா வருடம் கொடைக்கானலில் ஆஸ்ரமத்தில் தங்கியபின் போகும்போது நம் எண்ணங்களை ஆஸ்ரம நோட்டில் எழுதவேண்டும். இவ்வாண்டு இப்பாடலை எழுதிவைத்தேன்
92. நன்றி கோடி
ஆண்டுதோறும் இங்கு வந்தாலும்
அனுபவம் என்னவோ புதியதே
இயற்கை அன்னையின் அரவணைப்பும்
இனிய உங்கள் உபசரிப்பும்
என்றும் இங்கேயே தங்கிவிட
ஏங்க வைக்கும் எங்களையே
ஆயினும் கீழே சமவெளியில்
ஆயிரம் பணிகள் செய்திட்டவே
போகவேண்டி காரணத்தால்
விடை இப்போது பெற்றாலும்
மீண்டும் இங்கு வரும்வரை
ஏந்திச் செல்கின்றோம் நினைவுகளை
அடுத்த ஆண்டு காணும்வரை
ஐயனின் அருளும் கூடவர
வேண்டி நிற்கும் எங்களையே
ஆசிகூறி அனுப்பும் உங்கள்
நேசமான உளத்திற்கு
நன்றி கூறுகிறோம் பலகோடி
25-05-1998. கொடைக்கானல்.
சிலசமயம் எண்ணங்கள் பெருக்கெடுதாலும் கவிதையாக எழுத வார்த்தையே கிடைக்காது. அப்படி ஒரு வறட்சியான சமயம் எழுதிய பாடல்
93. வற்றாத ஊற்று
கவிதை வரவில்லை
கருத்தும் எழவில்லை
கற்பனை வரண்டுபோக
காலம் செல்வதும் ஏன்?
முழு வாழ்வையுமே
மொத்தமாக ஓர் நாளில்
வாழ்ந்திட முடியாது
உலகின் நடப்பேஇது
எண்ணத்தின் ஓட்டமுமே
எத்தனை இருந்தாலும்
கண்மூடும் நேரத்தில்
கவிதை அவையாகாது
உள் ஊறும் உணர்வுகள்
ஊற்றாகப் பாய்ந்தோட
எண்ணத்தை சொல்லாக்கி
எழுதுவதே கவிதையாகும்
உணர்வென்னும் ஊற்று
ஒருகாலும் வற்றாது
அதை உணராதபோதே
சொல்லேதும் வாராது!
ஈரோடு. 15-06-1998.
குங்குமம் வாரப்பத்திரிக்கையில் நடிகர் சிவாஜி கணேசன், "கண்ணதாசனையும் மிஞ்சிவிட்டார் வைரமுத்து" என்று கூறிய வார்த்தைகளைத் தொலைக்காட்சியில் கேட்டவுடன், என்போன்ற பல கண்ணதாசனின் அபிமானிகள் வெகுண்டெழுந்தனர். என்னைப் பொறுத்தவரை கண்ணதாசனுக்கு இணையன ஒரு கவிஞ்ஞன் அவர் சமகாலத்தில் கிடையாது. எனவே சிவாஜி கணேசனுக்கு என் எதிர்ப்பை காட்ட எழுதிய பாடல்:
94. ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமோ
உயர உயரப் பறந்தாலும்
ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமோ?
ஓராயிரம் கவிஞ்ஞர் வந்தாலும்
ஓர் கண்ணதாசனுக்கு ஈடாகுமோ
வைரம் "முத்தாக" வாரியிறைத்தாலும்
வகைப்படுத்தினால் அவைகளையே
செயற்கை "முத்தான" சொற்களினால்
செய்த போலி "வைர" மாலையே
சொல்லின் நயத்தால் வண்ணம் காட்டியே
சிந்தை நிறைந்த கவிவேந்தனின்
கால்தூசியாகுமோ பிறர் பாடலுமே!
செய்நன்றி மறந்த சிவாஜிகணேசனே
உன்நடிப்பு சற்றே மிகையானாலும்
உலகம் மறந்திடும் ஓர்நாளிலே
காலம் காலமாய் மக்கள் மனதிலே
கோலோச்சுவான் கவியரசு கண்ணதாசனே!
19-06-1998. ஈரோடு.
மீண்டும் ஒரு கவிதை வறட்சி ஏற்பட்ட போது எழுதிய பாடல்:
95. ஓர் வறட்சி
உணர்ச்சிகள் உறைந்து போனதால்
உணர்வுகள் இருண்டு போனதே
உணர்வுகள் இருண்டு போனதால்
கற்பனை வறண்டு போனதே
கற்பனை வறண்டு போனதால்
சொற்களும் தொலைந்து போனதே
சொற்களும் தொலைந்து போனதால்
எண்ணங்கள் தேங்கிப் போனதே
எண்ணங்கள் தேங்கிப் போனதால்
எழுத்துக்கள் உலர்ந்து போனதே
எழுத்துக்கள் உலர்ந்து போனதால்
என்னுள் வறட்சி வந்ததே
என்னுள் வறட்சி வந்ததால்
ஏதுமே எழுத இயலவில்லை.
10-10-1998. மஹரி (ரீவா. ம.பி.)
இந்நாட்களில் ஒரு இடத்தில் நிலையாக இல்லாமல் அதிகமாக பயணம் செய்துகொண்டும், அதிகமாக படித்துக் கொண்டும் இருந்தேன். அப்போது எழுதிய பாடல்:
96. புரியவில்லை
வேடிக்கையான உலகினிலே
விந்தையான இவ் வாழ்வினிலே
ஓடித் தேடியும் உண்மை சுகம்
ஒன்றையும் இதுவரை காணவில்லை!
படிக்கும் ஆயிரம் புத்தகங்கள்
பலப்பல கருத்தைக் கூறுவதால்
உண்மை அதில் என்னவென்று
உறுதியாய் நான் அறியவில்லை
பல ஆயிரம் மைல்கள் நான்
பயணம் செய்து பார்த்த போதும்
நிலையாக வாழவென்று ஓர்
நிரந்திர இடம் பார்க்கவில்லை
கருத்துக்களை பரிமாற, கவனமாய்
என்னை உபசரிக்க, நண்பர்கள் பலர்
இருந்தாலும், ஒருமித்த மனம் கொண்ட
உண்மை நண்பனை அடையவில்லை
சரீர சுகம் என்னவென்று
சரியாய் இன்னும் அறியாததால்
கற்பனையில் நான் காணும் சுகம்
சொப்பனமாய் இன்னும் புரியவில்லை
ஏதோ ஒன்றை நான் தேடி
இன்றும் ஓடும் ஓட்டத்திலே
எத்தனை நாட்கள் இன்னும் ஓடுவது
இறைவா ஒன்றும் புரியவில்லை
அலகாபாத். 22-10-1998
80. பத்தியம்
அடங்கி ஓட முயலுகின்றோம்
ஆகாதவராய் உலகில் போகாதபடி
ஆர்பரிக்கும் எங்கள் உணர்ச்சிகளை
அர்பணிக்க முயலுகின்றோம்
மாமிச உடலின் தேவையெல்லாம்
மானிட வாழ்வில் அவசியமே
ஆனால் "மனித" வாழ்வின் ஓட்டத்தில்
"மாமிச" சிந்தைகள் தீமைகளே
உணர்ச்சியே இல்லா வாழ்வென்பது
உப்பே இல்லா உணவுகளாம்
ஆனால் "பத்தியம்" என்பது சிலருக்குப்
பாங்காய் அமைந்த நியமங்களாம்
பலரின் வாழ்வின் நன்மைக்காய்
சிலரது தியாகங்கள் தேவைகளே
அதன் பலனை உலகில் காணும்போது
தோன்றும் உன்னத உணர்வுகளே!
ஈரோடு (தமிழ் நாடு), ௨௨-0௧-௧௯௯௭
ஏதோ ஒருதேடுதல் உள்ளில் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றது. இதைக் குறித்து சிந்தித்த போது எழுதிய பாடல்:
81. தேடுதல்
ஏதோ ஒன்றைத் தேட
எத்தனிக்கும் போதினிலே
என்னுள் நான் மூழ்கி
ஏமாந்து போனேனே
தேடியது எதுவென்று
தெளிவாய்த் தெரியவில்லை
தொலைந்தது பொருளல்ல
நானே என்பதனால்
மூழ்கிய போதெல்லாம்
மூச்சுத் திணறியதால்
மீண்டும் மேல் வந்தேன்
சற்றே இளைப்பாற
ஆனால் வெளிஉலகின்
அவலங்கள் எனைத்தாக்க
மீண்டும் மூழ்கினேன்
மூச்சே திணறினாலும்
இழுபறியாய் போராட்டம்
என்னுள் தொடர்ந்திடவே
தேடியதும் கிடைக்கவில்லை
தேறுதலும் பெறவில்லை
(இறக்கவும் இயலவில்லை
இளைப்பாறுதல் பெறவுமில்லை)
பொகரா, நேபாள். 06-02-1997
இன்று “சுயநீதி”, குற்றம் காணுதல் போன்ற சில கருத்துக்களைப் பற்றி சிலருடன் பேசியபின் எழுதிய பாடல்:
82. நீதி
உள்ளத்தில் உண்மை உள்ளவனை
உலகினில் இதுவரை காணவில்லை
போடுவெதெல்லாம் வெளிவேஷம்
உள்ளத்தின் நிலையோ பரிதாபம்
"தன்வரை உண்மை உள்ளவனாய்
தரணியில் நீயும் வாழ்ந்துவிடு"
தத்துவம் கூறுவார் தாராளமாய்
ஆனால் தடுமாறுவார் தன்வரையில்
"உலகம் ஆயிரம் சொல்லட்டுமே
உனக்கு நீதான் நீதிபதி
மனிதன் எதையோ பேசட்டுமே
மனச பாத்துக்க நல்லபடி"*
கூறினான் கவிஞ்ஞன் வார்த்தையிலே
குணமறியாத மனிதருக்கே
"தன்வரை நீதி" என்பதெல்லாம்
"சுயநீதியாய்ப்" போனதிங்கே
எடுத்துக் கூறியே என்னபயன்
எல்லாம் பொய்யாய் போனபின்னே
ஆயினும் மனதுள் புலம்புகிறேன்
அது என் “நீதி" ஆனதினால்!
* இவை கவிஞ்ஞர் கண்ணதாசனின் வரிகள்.
பொகரா, நேபாள். 06-02-1997.
சிலசமயம் மனதுடன், மனிதருடன் உள்ள போராட்டங்களை எண்ணிப்பார்க்கும்போது, அவறிலிருந்து எனக்கு என்று விடுதலை கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தில் எழுதிய பாடல்:
83. போர்க்களம்
எனக்கோர் விடுதலை வேண்டும்
அதுவும் என்னிடமிருந்தே வேண்டும்
நிலை தடுமாறும் உலகவாழ்வில்
நீந்திக் கரைசேர வேண்டும்
சிந்தையில் சிறைப்பட்ட ஆன்மா
தன் சுதந்திரம் பெறவேண்டும்
தேகத்தில் சிறைப்பட்ட சிந்தை
தன் சீர்பெற்று வாழவேண்டும்
புலன்கள் பொறியிடம் தோற்க
மனதும் புலன்களை ஏய்க்க
சிந்தையும் சிலமுறை தடுமாற
செயலிழந்ததே என் ஆன்மா
ஒன்றுடன் ஒன்று மோத
ஓயாத போர்க்களமானதே
வென்றது யாருமே இல்லை
இங்கு வீழ்ந்ததால் அனைவரும் ஒன்றாய்!
பொக்கரா, நேபாள். 09-02-1997.
பக்தி, நம்பிக்கை, ஆன்மீகம், சன்மார்க்கம் என பல நிலைகள் இருந்தாலும், மனித வாழ்வு பெரும் போராட்டமாகவே உள்ளது. பல சமயம் வாழும் வாழ்வில் அர்தமே இல்லாததுபோல் தோன்றுகின்றது. "எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும்; அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்; இதுதான் பாதை, இதுதான் பயணம்; என்பது யாருக்கும் தெரியாது" என்ற கவிஞ்ஞர் கண்ணதாசனின் வரிகள் மிகவும் நிதர்சனமாக உள்ளது. இதைப்பறி எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
84. நம் கதை
முடிவே இல்லா தொடர்கதை
வாழ்வு முடிவில்லாத சிறுகதை
தொடங்கி வைத்த இறைவனுக்கே
முடித்து வைக்கத் தெரியவில்லை
ஆயிரம் ஆண்டாய் தொடர்ந்துவரும்
அர்த்தமற்ற பெரும் கதை
ஆனால் அதன் பாத்திரமெல்லாம்
அறியவில்லை தம் நிலை
தோன்றி வாழ்ந்து மறைந்துவிட்ட
சரித்திரம் இதனிடை ஆயிரம்
தொடர்ந்து செல்லும் இதின் எல்லை
தெரிந்தவர் இங்கு யாரும் இல்லை
வாழ்வின் எல்லையை அடைந்தவர்கள்
"வெறுமை" என்றார் இதன்நிலை
ஆனால் "வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே" என்றார்
புதிதாய்த் தோன்றிய தலைமுறை
உண்மை நிலை இதில் என்ன?
உள்ளபடி நான் அறியவில்லை
ஆயினும் வாழ்வைத் தவிர்க்க இயலவில்லை
அதனால் நானும் வாழுகின்றேன்
உன் சித்தம் என்றே எண்ணுவதோ
இல்லை லீலை என்றே சொல்லுவதோ
இறைவா என் கேள்விக்கே
இதுவரை உன்னிடம் பதில் இல்லை.
16-03-1997, மதுபனி, பீஹார்.
"உடலின் தேவைகள் ஏன் மனதிற்கு முழுமையான சுகத்தை தருவதில்லை? அவற்றை பெரும்முன் மனதிலும், சரீரத்திலும் பலவிதப் போராட்டங்கள். ஆனால் அவற்றை பெற்றபின் ஒருவித ஏமாற்றமே ஏற்பட, மீண்டும் அவற்றை வேறு வகைகளில் தேட முயலுகின்றோம். ஆனால் இப்போராட்டத்திற்கு உயிர் உள்ளவரை முடிவே இல்லை", என்பது குறித்து கேஷ்வ் மிஸ்ராவின் கிராமத்தில் (கெகரஹா, ரீவா, ம.பி) சிலருடன் பேசிய பின் எழுதிய பாடல்.
85. ஏமாற்றம்
அன்றாட வாழ்வு ஒரு போராட்டம்
அதனிடை எண்ண கொண்டாட்டம்
மன்றாடும் மனதினை வென்றேக முடியாத
மனிதா உன்பாடு பெரும் திண்டாட்டம்
பொய்யை மெய்யென்று எண்ணி
போகமே வாழ்வென்று நம்பி
மாயைபின் ஓடிடும் மனிதா உன்
மதிகெட்ட நிலை என்ன சொல்ல?
அனுபவிக்கும் முன் எத்தனை ஆத்திரம்
அடைந்தபின்னோ பெரும் ஏமாற்றம்
கைக்கு எட்டியும் வாய்க்கு எட்டாத
கேவலமான ஒரு போராட்டம்
அறிந்த பின் அவைபின்னே ஓடும்
உன அவலத்தின் நிலையை எண்ணி
போக்கிரி என்றே ஒதுங்கவோ
பேதை என்றே புலம்பவோ?
23-03-1997.
"மனதை எவ்வாறு அடக்குவது" என்பது என்னிடம் பலமுறை பலரால் கேட்கப்படும் கேள்வி. பலவித எண்ணங்களால் அலைகழிகப்பட்டு ஆன்மாவில் நிம்மதியே இல்லை! ஆனால் இப்போராட்டங்களுக்கு இருப்பிடம் எது? மனமா, அறிவா, மூளையா, இதயமா, ஆன்மாவா? போன்றவை குறித்து கேஷவ் மற்றும் சிலருடன் பேசியபின் எழுதிய பாடல்:
86. விடுதலை உண்டு
உள்ளமே நீ கலங்காதே
உண்டு உனக்கு ஓர் விடுதலை
ஓயாத அலைபோல் ஆயிரம்
எண்ணங்கள் உன்னில் தோன்றினும்
கரை மோதி மீண்டுமே
கடல் திரும்பும் அலைபோல
மனம் மோதி மீண்டுமே
மொளனமாகும் உன்னிலே
அலைபோடும் இறைச்சலில்
அண்டிடாமல் உறுதியாய்
மனம் கூறும் வார்த்தையை
மொளனமாக தியானித்தால்
உள்ளமே நீ உணருவாய்
உண்மையான அமைதியை
உள்ளமே என்ன கூறுவேன்?
உள்ள படிநான் அறிந்தவரை
மனம்வேறு நீவேறல்ல
மதிமயங்கிய காரணத்தால்
உண்மையினை அறிந்தபின்னும்
உளறிவிட்டேன் வார்த்தையில்
மதிமயக்கம் என்பதும்
மனமே இங்கு வேறல்ல
அலைகள் போடும் இரைச்சலில்
அரண்டுவிட்ட ஆன்மாவின்
இருண்டுவிட்ட நிலையின்
எதிரொளியே ஆகுமே!
23-07-1997. கெகரஹா (ரீவா, ம.பி)
டில்லியில் ஒரு சீடனுடன் (வீரேந்தர் மிஸ்ரா?) சில காரியம் குறித்து பேசியபோது, "முயன்றால் முடியாத செயல் என்று ஒன்று இல்லை" என்பது குறித்து கூறியபின் எழுதிய பாடல்
87. முன்னேறு
முடியாதென்பது
முடிவானால்
முடிந்தவரையில்
முன்னேறு
தடுமாறிவிடும்
போதெல்லாம்
திகைத்திடாமல்
தொடர்ந்துவிடு
முழுமையாய்
வாழ்ந்தவர்கள்
உலகில் எங்கும்
கிடையாது
அதனால் நம்
வாழ்வினிலும்
அரைகுறை
என்பது கிடையாது
முடியாதென்பதும்
முடிவல்ல-அது
மனதின் சுய
பரிதாபம்
ஆனால் அதனை
ஏற்காமல்
முன்னேற நீ
முயன்றுவிடு
19-04-1997.
என்சீடன் (மணிஐயர், வாலாஜா பேட்டை) ஒருவனுக்கு கடிதம் எழுதும் இயல்பே கிடயாது. பல கடிதங்கள் எழுதியும், ஒரு கடிதமும் அவனிடமிருந்து வராததால் பின் வரும் பாடலையே ஒரு கடிதமாக எழுதி அனுப்பினேன்.
88. ஓர் களைப்பு
எழுதி எழுதியே களைத்துவிட்டேன்
எனதரும் நண்பா உனக்கே நான்
என்ன செய்வது பின் நினைவுவந்தது
ஒன்று உன்னிடம் இல்லை என்பது
அதை அனுப்ப இயலாததால் நான்
மீண்டும் ஒருமுறை துணிவுகொண்டே
எழுதுகிறேன் இக்கடிதம் இங்கு
காகிதம் எழுதுகோல் இருந்திட்டாலும்
ஒன்று நிச்சயம் தேவை உனக்கு
காசு கொடுத்தே வாங்கிவிட
அது கடையில் கிடைக்கும் பொருளல்ல
"கரிசனை" என்மீது இருக்குமானால்
எடுத்துவிடு உன் எழுதுகோலை
தொடுத்துவிடு உன் மடலை இன்று.
14-05-1997. ஈரோடு.
நன்மை செய்யத்தெரிந்திருந்தும் அதை செய்யாமல் இருப்பது சரியல்ல. தீமை செய்யாவிட்டாலும் அது நடக்கும்போது தட்டிக்கேட்காமல் இருப்பது அதற்கு மறைமுகமாக துணைபோவதாகும். இதனிடைய நடக்கும் நம் மனப்போராட்டத்தை எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்
89. என்ன செய்ய?
வந்து போகின்ற வாழ்வினிலே
வாழ்ந்தாக வேண்டுமே இடையினிலே
நன்று-தீது தினம் நாம் பார்த்தால்
"நாளும்" செல்லாது உண்மையிலே
என்ன செய்வது இதனிடையே
என்பதே நம் மனப்போராட்டமே
நன்மை செய்ய நாம் மறுத்தால்
அமைதி இல்லை நம்மனதில்
தீமை செய்வதை நாம் எதிர்த்தால்
தனித்தே நிற்போம் சமூகத்தில்
நன்மையோ தீமையோ ஆனாலும்
நாளும் வாழும் வாழ்வினிலே
தீமையை வெறுத்து நன்மை செய்ய
முடிந்தவரையில் முயன்றிடுவோம்
ஈரோடு, 20-06-1997
நான் ஒரு கவிஞ்ஞன் அல்ல. ஆனால் என் எண்ணங்களை எழுதுக்களாக வடிப்பது எனகு ஒரு தவிர்க்க முடியாத நிர்பந்தமாகி விட்டது. எனவே என்பார்வையில் கவிஞ்ஞன் யார் என்று எணிய போது எழுதிய பாடல்:
90. கவிஞ்ஞன்
எண்ணங்களை வண்ணங்களாக்கி
எழுத்துக்களை வடிவங்களாக்கி
கருத்துக்களை கவிதையாக்கி
வடிப்பவனே கவிஞ்ஞன் ஆவான்
உணர்ச்சிகளின் பிழம்பாய் மாறி
உள்ளூரும் எண்ணங்களை
வெளிப்படுத்த முயலும்போது
வெடிப்பவையே கவிதையாகும்
உணர்வு இல்லா மனிதனே
உலகத்தில் எங்கும் இல்லை
அதை உணர்ச்சியின் வடிகாலாக்கி
ஊற்றுவதே கவிதையாகும்
உலகத்தின் உணர்வுகலெல்லாம்
உருண்டோடும் வாய்க்காலாக்கி
கருத்துக்களை வடித்துக்காட்டும்
கலைஞ்ஞனே கவிஞ்ஞனாவான்
16-09-1997. லக்னோ
பொறுமை எல்லாவற்றிற்கும் மிகவும் அவசியம். அதுவும் குறிப்பாக நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொண்ட பிரச்சனைகளும், போராட்டங்களும் எப்படி கொஞ்ஞம் கொஞ்ஞமாக சேர்த்தோமோ, அதுபோல் அவை மெல்ல மெல்லத் தான் மறையும். அதற்கு முக்கியம் வேண்டியது பொறுமை. இதைக்குறித்து ஒரு வாலிபனுடன் பேசிய பின் எழுதிய பாடல்:
91. அவசரம் கூடாது
உள்ளான மாறுதல்
ஓர்நாளில் வாராது
உன்மனதின் போராட்டம்
உடனடியாய் மறையாது
மெள்ள மெள்ள நீசேர்த்த
எல்லா சோதனையும்
மெதுவாகத்தான் மறையும்
அவசரம் இதில் கூடாது
வீசிய காற்றினிலே
வீழ்ந்தது துணி முள்மீது
வேகமாய் எடுத்தாலோ
வீணாவது நிச்சயமே
பொறுமை என்பதுவோ
புண்நீக்கும் நல்மருந்து
ஆனால் அதன்செயலோ
அமைதியாத்தான் நடக்கும்.
சென்னை. 02-01-1998.
வருடா வருடம் கொடைக்கானலில் ஆஸ்ரமத்தில் தங்கியபின் போகும்போது நம் எண்ணங்களை ஆஸ்ரம நோட்டில் எழுதவேண்டும். இவ்வாண்டு இப்பாடலை எழுதிவைத்தேன்
92. நன்றி கோடி
ஆண்டுதோறும் இங்கு வந்தாலும்
அனுபவம் என்னவோ புதியதே
இயற்கை அன்னையின் அரவணைப்பும்
இனிய உங்கள் உபசரிப்பும்
என்றும் இங்கேயே தங்கிவிட
ஏங்க வைக்கும் எங்களையே
ஆயினும் கீழே சமவெளியில்
ஆயிரம் பணிகள் செய்திட்டவே
போகவேண்டி காரணத்தால்
விடை இப்போது பெற்றாலும்
மீண்டும் இங்கு வரும்வரை
ஏந்திச் செல்கின்றோம் நினைவுகளை
அடுத்த ஆண்டு காணும்வரை
ஐயனின் அருளும் கூடவர
வேண்டி நிற்கும் எங்களையே
ஆசிகூறி அனுப்பும் உங்கள்
நேசமான உளத்திற்கு
நன்றி கூறுகிறோம் பலகோடி
25-05-1998. கொடைக்கானல்.
சிலசமயம் எண்ணங்கள் பெருக்கெடுதாலும் கவிதையாக எழுத வார்த்தையே கிடைக்காது. அப்படி ஒரு வறட்சியான சமயம் எழுதிய பாடல்
93. வற்றாத ஊற்று
கவிதை வரவில்லை
கருத்தும் எழவில்லை
கற்பனை வரண்டுபோக
காலம் செல்வதும் ஏன்?
முழு வாழ்வையுமே
மொத்தமாக ஓர் நாளில்
வாழ்ந்திட முடியாது
உலகின் நடப்பேஇது
எண்ணத்தின் ஓட்டமுமே
எத்தனை இருந்தாலும்
கண்மூடும் நேரத்தில்
கவிதை அவையாகாது
உள் ஊறும் உணர்வுகள்
ஊற்றாகப் பாய்ந்தோட
எண்ணத்தை சொல்லாக்கி
எழுதுவதே கவிதையாகும்
உணர்வென்னும் ஊற்று
ஒருகாலும் வற்றாது
அதை உணராதபோதே
சொல்லேதும் வாராது!
ஈரோடு. 15-06-1998.
குங்குமம் வாரப்பத்திரிக்கையில் நடிகர் சிவாஜி கணேசன், "கண்ணதாசனையும் மிஞ்சிவிட்டார் வைரமுத்து" என்று கூறிய வார்த்தைகளைத் தொலைக்காட்சியில் கேட்டவுடன், என்போன்ற பல கண்ணதாசனின் அபிமானிகள் வெகுண்டெழுந்தனர். என்னைப் பொறுத்தவரை கண்ணதாசனுக்கு இணையன ஒரு கவிஞ்ஞன் அவர் சமகாலத்தில் கிடையாது. எனவே சிவாஜி கணேசனுக்கு என் எதிர்ப்பை காட்ட எழுதிய பாடல்:
94. ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமோ
உயர உயரப் பறந்தாலும்
ஊர்க்குருவி பருந்தாகுமோ?
ஓராயிரம் கவிஞ்ஞர் வந்தாலும்
ஓர் கண்ணதாசனுக்கு ஈடாகுமோ
வைரம் "முத்தாக" வாரியிறைத்தாலும்
வகைப்படுத்தினால் அவைகளையே
செயற்கை "முத்தான" சொற்களினால்
செய்த போலி "வைர" மாலையே
சொல்லின் நயத்தால் வண்ணம் காட்டியே
சிந்தை நிறைந்த கவிவேந்தனின்
கால்தூசியாகுமோ பிறர் பாடலுமே!
செய்நன்றி மறந்த சிவாஜிகணேசனே
உன்நடிப்பு சற்றே மிகையானாலும்
உலகம் மறந்திடும் ஓர்நாளிலே
காலம் காலமாய் மக்கள் மனதிலே
கோலோச்சுவான் கவியரசு கண்ணதாசனே!
19-06-1998. ஈரோடு.
மீண்டும் ஒரு கவிதை வறட்சி ஏற்பட்ட போது எழுதிய பாடல்:
95. ஓர் வறட்சி
உணர்ச்சிகள் உறைந்து போனதால்
உணர்வுகள் இருண்டு போனதே
உணர்வுகள் இருண்டு போனதால்
கற்பனை வறண்டு போனதே
கற்பனை வறண்டு போனதால்
சொற்களும் தொலைந்து போனதே
சொற்களும் தொலைந்து போனதால்
எண்ணங்கள் தேங்கிப் போனதே
எண்ணங்கள் தேங்கிப் போனதால்
எழுத்துக்கள் உலர்ந்து போனதே
எழுத்துக்கள் உலர்ந்து போனதால்
என்னுள் வறட்சி வந்ததே
என்னுள் வறட்சி வந்ததால்
ஏதுமே எழுத இயலவில்லை.
10-10-1998. மஹரி (ரீவா. ம.பி.)
இந்நாட்களில் ஒரு இடத்தில் நிலையாக இல்லாமல் அதிகமாக பயணம் செய்துகொண்டும், அதிகமாக படித்துக் கொண்டும் இருந்தேன். அப்போது எழுதிய பாடல்:
96. புரியவில்லை
வேடிக்கையான உலகினிலே
விந்தையான இவ் வாழ்வினிலே
ஓடித் தேடியும் உண்மை சுகம்
ஒன்றையும் இதுவரை காணவில்லை!
படிக்கும் ஆயிரம் புத்தகங்கள்
பலப்பல கருத்தைக் கூறுவதால்
உண்மை அதில் என்னவென்று
உறுதியாய் நான் அறியவில்லை
பல ஆயிரம் மைல்கள் நான்
பயணம் செய்து பார்த்த போதும்
நிலையாக வாழவென்று ஓர்
நிரந்திர இடம் பார்க்கவில்லை
கருத்துக்களை பரிமாற, கவனமாய்
என்னை உபசரிக்க, நண்பர்கள் பலர்
இருந்தாலும், ஒருமித்த மனம் கொண்ட
உண்மை நண்பனை அடையவில்லை
சரீர சுகம் என்னவென்று
சரியாய் இன்னும் அறியாததால்
கற்பனையில் நான் காணும் சுகம்
சொப்பனமாய் இன்னும் புரியவில்லை
ஏதோ ஒன்றை நான் தேடி
இன்றும் ஓடும் ஓட்டத்திலே
எத்தனை நாட்கள் இன்னும் ஓடுவது
இறைவா ஒன்றும் புரியவில்லை
அலகாபாத். 22-10-1998
Sunday, September 4, 2011
‘Publication is the Action of the Mind’, wrote Emily Dickinson. She was right. She never published her poems in her life time (except seven poems). I too am not sending my poems (?) for publication, but not for the same reason. This night after retired to bed when I thought about this, I wrote the following lines: (Lucknow?)
59. ஏலமே
சிந்தையின் ஓட்டத்தை
சொல்லில் வார்த்தெடுத்து
கருத்தை அதில் ஊட்டி
கவிதை வடித்த பின்பு
வெளியீடு செய்வதெல்லாம்
காசுக்காக கலையை
ஏலம் விடுவதே ஆகும்.
ஜனவரி, 1996. லக்னோ
எப்போதும் பரப்பரப்பாக இருப்பது சுறுசுறுப்பாகாது. அதுவும் ஒருவித மன இறுக்கமே. இதைக்குறித்து எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
60. பரபரப்பு
சுறுசுறுப்பென்ற பெயராலே
பரபரப்பாக வாழ்ந்தாலே
நேரம் கழிந்திடும் விரைவாக
பயனேதும் காணாமல் பொதுவாக
சுறுசுறுப்பு வேண்டும் சிந்தையிலே
சிறப்பாய் காரியம் செய்திடவே
அது பரபரப்பாகிப் போனாலே
பாழாகும் காரியம் வீணாகவே
சோம்பேறி ஆனான் சுமையாக
சமூகத்தில் வீண் பளுவாக
பரபரப்பாளியோ மாறாக
பயன்படான் எவர்க்கும் பொதுவாக
சோம்பேறி சற்று சுறுசுறுப்பாகி
பரபரப்பாளி சற்று பக்குவமாகி
சமநிலை அடைந்தாலே சமூகத்தில்
புரட்சியே தோன்றும் வெகுவிரைவில்
19-01-1996 லக்னோ
சேர்வது பிரியும், நிற்பது வீழும், பிறப்பது மறையும் என்ற மஹாபாரதக் கருத்தை படித்த போது எழுதிய பாடல்:
61. ஓர் உண்மை
இழப்பதற்கு ஒன்று இல்லாவரை
என்றும் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியே
சேர்ப்பது எல்லாம் இழக்கவே
நிற்பது எல்லாம் வீழுமே
நட்பும் முடியும் பிரிவிலே
பிறப்பின் இறுதி மரணமே
இதை அறிந்தால் நன்மையே
இது பாரதம் கூறும் உண்மையே
21-01-1996 லக்னோ
வாழ்க்கையின் பலவித போராட்டங்களை குறித்து ஒருவர் என்னுடன் பேசியபோது, என்கருத்தைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
62. ஒத்திகை
மனதினிலே போராட்டம்
மனதுடனே போராட்டம்
மாமிசத்தில் போராட்டம்
மனிதருடன் போராட்டம்
சொல்லிலே போராட்டம்
செயலிலே போராட்டம்
வாழ்க்கையில் போராட்டம்
வாழ்வுடனே போராட்டம்
எண்ணத்தில் போராட்டம்
என்னுடனே போராட்டம்
என்றுதான் முடியுமோ
இப்போராட்டம் என்றேதான்
ஏக்கமுடன் மரணத்தை
எதிர்பார்த்து காத்திருக்க
இன்னும் நாடகமோ
மேடையே ஏறவில்லை
இதுவரை நடந்ததெல்லாம்
ஒத்திகையே என்றார்!!
27-01-1996. லக்னோ
இயற்கையுடன் ஒன்றி இருப்பது எனக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. அதிகமாக மனித ஆரவாரமில்லா இடத்தில், தனிமையாக இருப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். மஹரியில் (ரீவா. ம.பி) சஷி கிராமத்தில் நதியோரம் சென்று அமரும்போது அத்தகைய உணர்வு ஏற்படும். அத்தகைய ஒரு சந்தர்பத்தில் எழுதிய பாடல்:
63. முடிவில்லா தொடக்கம்
இயற்கைக்கும் எனக்கும் மத்தியிலே
ஏதும் இடைவரா நேரத்திலே
ஓ! என்ன பேரின்பம்
தருகிறாள் அவள் என் உள்ளத்தில்
இதய வீணையை தன்விரலால்
இனிமையாக மீட்டி விட்டே
எழுப்புகின்றாள் என் உணர்வை
ஒன்றி அவளுடன் கலக்கையிலே
உள்ளத்தில் ஊறும் இப்பேரின்பம்
வெறும் உணர்ச்சியின் வடிவல்ல
அவள் தருவதோ ஆனந்தம்
ஆ! அதனை என்ன சொல்ல
ஒருவரில் ஒருவர் மூழ்கிநின்று
ஒன்றாய்க் கலந்த நேரத்திலே
முடிவே இல்லா தொடக்கமது
முழுமையை முடிவில் அடையும்வரை
24-02-1996. மஹரி (ம.பி.)
மஹரியில் சஷி சில நெருக்கடிகளை சந்தித்தபோது என்னுடன் பேசினான். அப்போது அவனுக்கு சில ஆலோசனைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
64. நடைபோடு
நெருக்கடிகளின் மத்தியிலே
நெஞ்சம் தளர்ந்த வேளையிலே
விரக்கியுற்றே வாழ்வினையே
விட்டு விடவும் கூடாது
முயன்ற வரையில் போராடு
முடிந்த வரையில் முன்னேறு
தோல்வி தன்னை ஏற்காமல்
தொடர்ந்தே நீயும் நடைபோடு
மஹரி. (ம.பி.) 17-02-1996.
தனிமை எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. மாலை வேளையில் உலவச் செல்லும்போது, தனிமையிலேயே செல்ல விரும்புவேன். இதை நன்கு உணர்ந்த சஷி பல சமயம் என்னுடன் வரமாட்டான். இன்று மாலை தனியாகச் சென்று நதிக்கரையில் அமர்ந்த போது அங்கு நிலவிய அமைதி, தனிமையை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
65. இனிமையான தனிமை
தனிமை என்ற ஓர் இனிமை
தனித்திருக்கும் அந்த தன்மை
என்ன சொல்ல அவ்வுணர்வை
எவரும் அறியாத மென்மை
சஞ்சலம் நிறைந்த வாழ்வில்
சற்றே நம்மை மறந்து
நம்மிலே நாமே மகிழ்ந்து
திளைத்திருக்கும் ஓர் தன்மை
தேடி எங்குமே செல்லத்
தேவையில்லை அதைத் தேடி
நாடிச் செல்லும் போது
நம்மைத் தேடி வரும் ஓடி
ஆரவாரமான இவ் உலகில்
அமிழ்ந்து விட்ட மனிதரிடையில்
உணர்வு மிக்க ஒரு மனதில்
மகிழ்ந்திருக்கும் தன் வரையில்
17-02-1996. மஹரி (ம.பி).
இன்று மாலை மஹரியில் நதிக்கரையோரம் தனிமையாக அமர்ந்திருந்த போது இயற்கையுடன் ஒன்றிக் கலந்த அனுபவத்தை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
66. இதவய வீணையை மீட்டி
தனிமையாக ஒரு மாலையிலே, நான்
தனித்திருந்த அவ் வேளையிலே
இனிமையான ஒரு உணர்வைத்தூண்டியே
இயற்கை அணங்குமே மெள்ள வந்தாள்
என்னுள் நான் அமிழ்ந்த வேளையிலே
இதய வீணையை மெள்ள மீட்டியே
தூங்கிக் கிடந்த என் உணர்வை
மெள்ள அவளும் சீண்டிவிட்டாள்
அவள் விரல் பட்ட அந்நேரமே
ஆர்ப்பரித்த என் உணர்வுமே
பொங்கிப் பாய்ந்ததே கவிதையாக
புகலடைந்ததே அவளின் மடியில்
மெள்ள அவளும் தன் மடியில் ஏந்தி
தஞ்சம் அடைந்த என் தலையை வருடி
அமைதியான ஓர் ஆன்ம உணர்வில்
அழைத்துச் சென்றாள் மீண்டும் என்னை
17-02-1996. மஹரி (ம.பி).
இன்றுமாலை சஷியின் சகோதரனுடன் பேசியபிறகு, அதைக்குறித்து ஆழ்ந்து யோசித்த போது எழுதிய பாடல்:
67. இதுவே உண்மை
எதுவுண்மை இவ்வுலகினிலே
எண்ணிப்பார்க்கும் போதினிலே
புலப்படாது விடையொன்றும்
புதிராய்த்தோன்றும் வாழ்க்கையிலே
அகம்புறம் என சிலவாறு
வகைப்படுத்தியே வாழ்வினையே
அலசிப்பார்த்த ஆன்றோறும்
வகுத்தே தந்தார் சிலநெறிகள்
ஆனால் அனுதின வாழ்வினிலே
போராடும் மனிதருக்கோ
நெறியினை சிந்திக்க நேரமில்லை
"சுயம்" எண்ணியே வாழ்வதாலே
அகமும் புறமும் வேறல்ல
அவற்றின் தன்மை அறிந்தவர்க்கு
சுயநலத்திடையே பொதுநலமெண்ணி
புரிந்துகொண்டே வாழ்பவர்க்கு
இதுவே உண்மை இவ்வுலகினிலே
எதுவரை நாம் வாழ்ந்திடினும்
புலப்படுமே விடையாவும்
சரியாய் வாழ்க்கை வாழும்வரை.
மஹரி (ரீவா. ம.பி.) 17-02-1996
68. ஏழ்மை
வாழ்ந்திடும் வாழ்க்கையில் தானே
வறியவன் ஆனேன் நானே
பொன் பொருள் போகத்திலல்ல
மனதிண்மையில் எளிமையில் தானே
எல்லாலாம் இருந்திட்ட போதும்
ஏதும் இல்லாத ஏழைபோல்
வரண்டது வாழ்வுமே நாளும்
இருண்டது மனநிலை தானும்
ஏதோ ஒன்றை நாடிநானும்
ஓடுகின்றேன் இடைவிடாது நாளும்
எட்டிப்பிடிக்கின்ற போதும்
கைப்பற்றி பிடிக்கவில்லை நானும்
எட்டியது கிட்டவில்லை கையில்
கிட்டியதோ ஒட்டவில்லை என்னில்
முட்டி மோதிய போதில்
தட்டித் தடுமாறுகிறேன் வாழ்வில்
முடிவே இல்லாத ஓட்டம்
முடியாது வாழ்வின் போராட்டம்
ஆயிரம் ஆயினும் வாட்டம்
அடங்காது மனதின் நாட்டம்
காசி (வாரணாசி), 16-03-1996.
எனக்கும் என்சீடன் ஒருவனுக்கும் இடையே (ரீவா. ம.பி.) ஏற்பட்ட ஒருபிரச்சனையின் காரணமாய் எங்கள் இடையே இருந்த உறவில் விரிசல் ஏற்பட்டது. என்னைப் பற்றி பலரிடம் அவன் கூறிய பல கருத்துக்கள் என் மனதை நெருடியது. அதைகுறித்து எண்ணியபோது எழுதிய பாடல். இப்பாடல் ரீவாவில் எழுத ஆரம்பித்து, தர்பங்காவில் (பீஹார்) முடித்தேன்
69. உறவு
வின்தையான இந்த உலகினிலே
வேடிக்கையான இவ் வாழ்வினிலே
கண்டுகொண்டேன் ஓர் உண்மையினை
இதுவரை காணாதிருந்த நிலையினிலே
ஆயிரம் கூறுவார் வாழ்க்கையிலே
ஆனால் கைக்கொள்ளார் நடைமுறையில்
தத்துவம் பேசுவார் தாராளமாய்
தன்வரை அதையே மறந்திடுவார்
ஆயிரம் நற்குணம் கண்டிடுவார்
ஆனால் பிறரின் வாழ்விலல்ல
அனைத்துமே தன்னிடம் உண்டுஎன
"அடக்கமாய்" பிறருக்கு அறிவிப்பார்
உத்திரம் கண்ணில் உறுத்தி நிற்க
உணராமல் அதை உள்ளபடி
ஊரார் கண்ணின் தூசியினை
நீக்கிட ஆவலாய் முனைந்து நிற்பார்
தன்னைத் தானே வெறுத்திடுவார்
"தன்நிலை" உள்ளபடி அறிந்திருந்தால்
போடுவதெல்லாம் வெளிவேடம், இது
புரிந்தால் என்றும் தாழ்ந்திருப்பார்.
18-03-1996
பல நிலைகளில் பலவிதமான போராட்டங்களை சந்திக்க நேர்ந்தபோது எழுதிய பாடல்:
70. முடியாது
போராட முடியாது இனிமேலே
புவியின் இவ்வாழ்வில் என்னாலே
இப்புலம்பலே யன்றி மனதாலே
புலப்படவில்லை வழி தன்னாலே
ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஆட்கொள்ளவே
அலைமோதும் மனதுடனே போராட்டமே
துரும்புபோல் தடுமாறும் என்வாழ்வு
அடிவானம் தொடுகின்ற கடல்மீது
நம்பிக்கை என்னும் அலை கரையொதுக்க
அவநம்பிக்கை மீண்டுமே உள்ளிழுக்க
கரைதொட்டு நீர்மீளும் துரும்பிற்கே
புலப்படவில்லை வழி ஒருமீட்பிற்கே
விதிவிட்ட வழி என்று ஓயவோ
மதிகாட்டும் வழிதனிலே ஓடவோ
விதி-மதி இரண்டுமே ஓய்ந்தபின்
அவன்விட்ட வழியென்று வாழவோ
வாழ்ந்தாக வேண்டுமே இவ்வாழ்வினிலே
வந்துவிட்ட காரணத்தால் உலகினிலே
போராட்டம் ஓயாது தன்னாலே
புலம்பாதே மனமே இனி வீணாலே
தொடங்கிய வாழ்விற்கு ஓர்முடிவுண்டே
தொடர்ந்தே நீ எவ்விதம் ஓடினாலும்
துவங்கியவன் முடித்திடுவான் தளராதே
துணிந்தே இனி போராடு மனதாலே
30-06-1996 (கவிடம், ஆந்திரா)
என் சீடர்கள் சிலரின் குடும்ப வாழ்வினிலே ஏற்பட்ட பிரச்சனைகளை கண்ணன்-சாரதாவிடம் (ஈரோடு) கூறியபின், இத்தகைய பிரச்சனைகளைக் கேட்டு அவற்றை தீர்க்க கலையிட்டு என் மனம் களைத்து விட்டது என்று கூறினேன். அப்போது எழுதிய பாடல்:
71. எதற்காக அழுவேனோ
எதற்காகத்தான் இனி அழுவேனோ?
இவ்வுலக வாழினிலே நான்
என்னை ஓர்சொல் கேட்காமலே
இவ்வுலகில் பிறக்க வைத்த
என்பெற்றோர் செயலை எண்ணி
ஏங்கியே நான் அழுவேனோ?
"சித்தம்" என்ற பெயராலே
சற்றும் என்னைக் கேட்காமலே
படைத்துவிட்ட இறைவனின்
பாங்கை எண்ணி அழுவேனோ?
சுற்றம் உற்றம் என்றுசொல்லி
சூழ்ந்து நிற்கும் மானிடரும்
சற்றும் என்நிலை எண்ணாமல்
செய்யும் செயலுக்காய் அழுவேனோ?
போராடும் மானிடருமே
புவியின் இவ் வாழ்வினிலே
போடுகின்ற வேடம் எண்ணி
புலம்பியே நான் அழுவேனோ?
எவ்வளவுதான் புலம்பினாலும்
புவியின் இவ் வாழ்வினையே
நிரந்திரம் என எண்ணும்
மானுடர்க்காய் அழுவேனோ?
அழுது புலம்பியே நான்
ஆர்பரித்த போதினிலும்
அவையாவையும் மறந்துவிட்ட
அவலநிலை யெண்ணி அழுவேனோ?
பிறக்கும் போது நான் அழுக
போகும் போது பிறர் அழுக
இடையில் உள்ள வாழ்வினிலே
எதற்காகத்தான் நான் அழுவேனோ?
27 & 30-07-1996. ஈரோடு (தமிழ் நாடு)
These days I am typing a thesis on Emily Dickinson for Shashikant of Mahari (Rewa, M.P.). Her poems are obscure and without some help, I cannot understand them. But, surprisingly, few of her poems are realistic, down to the earth and very simple to understand. The following one much impressed me. Living as a recluse, she would not have lived as she wished in this poem. Whereas when God provided such a life of wandering man, where there came several opportunities to serve others, why should regret for it. Then I wrote the following poem in Tamil and Hindi.
72. வீணாகவில்லை
ஒருகுவளை நீரேனும் கொடுக்க
ஓர் வாய்ப்பேனும் கிடைத்தால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
ஓர்துளி கண்ணீரைத் துடைக்க
ஒருமுறையேனும் முயன்றால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
ஓர் மனிதனின் துயரத்தில்
சற்றேனும் நான் பங்கெடுத்தால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
முறிந்த ஓர் இதயத்தை
முயன்றவரையில் சீர்படுத்த
ஓர்சந்தர்ப்பமேனும் கிடைத்தால்
வீணாக வாழ்வில்லை என்பேனே
வந்தவண்ணமே போகின்ற
வேடிக்கையான இவ்வாழ்வினிலே
சேவைசெய்ய சந்தர்ப்பம்
சற்றேனும் நமக்குக் கிடைத்தால்
நாம் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை
வீணாகாது என்பேனே!
ஆகஸ்டு, 1996.
மனித உறவு என்பது வேண்டும்-வேண்டா ஒன்றாகும். இதை ஆங்கிலத்தில் “Love and hate” என்பார்கள். ஆனால் உறவுகள் மனித வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத ஒன்று. இதை பற்றி சஷிக்கு எடுத்துக் கூறியபோது எழுதிய பாடல்
73. இறை அறிவு
உறவின் மத்தியில்
இறைவனைக் காண்போம்
உலக வாழ்வினிலே
உள்ளம் நிறைந்த
நேயத்தை அருள்வோம்
பிறரின் வாழ்வினிலே
இதுவே அன்றி
"இறை அறிவு"
வேறே ஏதுமில்லை
இதை உணராமல்
போதிக்கின்றார்
பல வழிகளையே
துறந்தவன் எவனும்
உலகில் இல்லை
துணிந்தே கூறிடுவேன்
துறந்திட வேண்டாம்
மனித உறவை
அறிந்தே கூறிடுவேன்
இறைவனும் இவ்
உலகில் வந்ததும்
இதற் காகத்தானே
அவனைத் தொடர்ந்து
நாமும் இங்கு
அதன்படி செய்வோமே!
31-08-1996. மஹரி (ரீவா. ம.பி).
உள்ளத்தில் இருக்கும் இறைவனை வேறெங்கும் தேடவேண்டாம் என எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
74. உளமே கோயில்
உருவத்தில் இல்லை அவன்
அருவத்தில் இல்லை அவன்
உள்ளத்தில் உள்ளவனை
ஊரெங்கும் தேடியே திரிகின்றார்
உளபடி அவர் அறியாமலே
காட்டினில் இல்லை அவன்
நாட்டினில் இல்லை அவன்
மனக் கூட்டில் உள்ளவனை
ஏடினிலும் எவ்வளவே தேடினும்
என்றும் அறியாரே அவனை
செம்பில் (சிலை) இல்லை அவன்
செயலிலும் (கர்மயோகம்) இல்லை அவன்
செம்மையான மனத்தில் உள்ளவனை
ஞானத்தின் மூலம் தேடிடமுடியாது
நானறிந்த உண்மை யிதே
காசி (வாரணாசி). 07-09-1996
நான் ஒரு தனிமை விரும்பி. அதேசமயம் உறவுகளை வெறுப்பவன் அல்ல. ஆனால் இவை இரண்டும் மிகைப்படும் போது ஏற்படும் போராட்டத்தை எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
75. உறவா? துறவா?
இரு மனதிடை ஓர் போராட்டம்
இழுபறியாய் என்னுள் பேயாட்டம்
ஓர்மனமோ என்னை உள்ளிழுக்க
மறுமனமோ தாவிடும் மாயைக்கே
தனிமையில் இருக்கையில் சஞ்சலம்
தாறுமாறாய் ஓடிடும் இம்மனம்
மனிதருடன் வாழ எண்ணும்போதோ
சோர்வின் எல்லைக்கே அதுசென்றுவிடும்
உறவும் வேண்டும் இவ்வுலகினிலே
உள்ளான ஆன்மீக வாழ்விற்கே
தனிமையும் வேண்டும் இம்மனதிற்கே
தன்னையே ஆராய்ந்து பார்த்திடவே
உறவும்-துறவும் ஓர் வேடிக்கை
தொல்லைமிகு உலகில் இதுவாடிக்கை
ஆனாலும் அவையன்றி இவ்வாழ்க்கை
அறியாது என்றும் ஓர் நம்பிக்கை
07-09-1996. காசி (வாரணாசி).
இப்பாடலுக்கான பிண்ணனித் தேவையில்லை. இத்தகைய போராட்டம் வழக்கமாகிவிட்டது:
76. சுயசரிதை
உள்ளான உணர்வுகளை உறைத்திடவே
உறுதியான வார்த்தை இல்லையென்னில்
உறுத்திய மனமே மெல்லகூறி
ஓய்ந்தது என்னுள்ளே போராடி தன்னில்
தன்நெஞ்சறியவே பொய்த்த பின்பு
தன்னையே பலமுறை "சுட்டபோதும்"
பட்ட காயங்கள் பழகியதால், அவை
சுட்டது சற்றுமே ஒட்ட வில்லை
வீரத் தழும்புகள் இல்லை அவை
நான் பெற்ற வெற்றிக்கு அடையாளமாய்
போராடித் தோற்ற என் மனதின்
புண்பட்ட வடுக்களே அத்தனையும்
தோல்வியின் வடுக்களை மறைத்திடவே
தோன்றியதோ பலவழிகள் எனக்குதானும்
ஆனாலும் உள்மனம் வருடும் போது
பட்ட அவமானத்திற்கு எல்லை காணும்
ஆ! இனியும் நான் என்ன சொல்ல
அடிபட்ட மனதின் தன்மை சொல்ல
சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் இது "சுயசரிதை"
சொல்லவோ வார்த்தை இல்லை என்னில்!
16-11-1996. மஹரி (ரீவா, ம.பி).
காசிக்குச் செல்லும் வழியில் பேருந்தில் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பின் எழுதிய பாடல். பல சமயம் பிறர் போராட்டங்களை என்மீது ஏற்றி வைத்து பாடல் எழுதியுள்ளேன். எனவே அவையெல்லாம் என்னுடைய தனிப்பட்ட போராட்டம் மட்டுமே இல்லை:
77. கானல் நீர்
கானல் நீரைத் தேடிய மானைப்போல
காலமெல்லாம் ஓடித் தேடினாலும்
நாடிய சுகம் ஒன்றும் இல்லை
நான் அறிந்தவரை நானிலத்தே
சில நொடி நேரம் நிலைக்கும்
சிற்றின்பம் எல்லாம் மாயையே
உணர்ந்த பின்பும் மீண்டும் அதை
நாடிச் செல்வதும் வேடிக்கையே
உணராதார் இங்கு யாருமில்லை
ஊரறிந்த இந்த உண்மையையே
உணர்த்த முயலுவார் பிறருக்கு, ஆனால்
கைக்கொள்ள இயலார் தன்வரையில்
ஊருக்குத்தான் எல்லா உபதேசம்
உனக்கும் எனக்கும் இல்லை அவை
என்பதே உண்மை யானபின்னே
நாம் கானல்நிர் தேடிய மானாமே!
25-11-1996. காசி (வாரணாசி)
புத்தாண்டு பிறப்பு, அதற்கான கொண்டாட்டங்களில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. காலம் நித்தியமானால், புத்தாண்டு என்று ஒன்று வருவதில்லை. இவை நம் பயன்பாடிற்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட நாட்காட்டி ஆண்டுகள். எனவே என்னைப் பொருத்தவரை “புதியதாக” ஒரு ஆண்டும் வருவதில்லை. மனிதவாழ்வுதான் ஒரே மாதிரியாக சுற்றி வருகின்றது. இதை எண்ணி 01-01-1997-ல் வாலாஜா பேட்டையில் (தமிழ் நாடு) மணி வீட்டில் எழுதினேன்:
78. சுழற்சி
புதுவருடம் பிறந்ததென
புவியின் மாந்தருமே
ஆர்ப்பரித் தெழுந்தனர்
ஆரவாரமுடனே
"புதிதாய்" பிறந்ததென்ன?
புரியாமல் நானும்கேட்க
"புதுசிந்தை, புதுஎண்ணம்
புதுஉணர்வு" என உரைத்தார்
போனது சிலநாட்கள்
புதுவருடம் பிறந்தபின்னே
ஆர்வமுடன் நானும் ஓடி
ஆராய்ந்தேன் அவரின்வாழ்வை
ஆ! இனி என்சொல்ல
அந்தோ அவரின்நிலை
"புதியவை" அனைத்துமே
போனது சிலநாளில்
வழக்கம்போல் வாழ்வெண்ணும்
சக்கரமும் சுழந்றோட
முடிந்த இடம்தொடங்கி
மீண்டுமே சுழன்றுவந்தார்!
ஆன்மீகத்தைக் குறித்து சில காரியங்களை மணியிடம் பேசிய பிறகு எழுதியபாடல்"
79. சமநிலை
சிறு தடுமாற்றம் சிந்தையிலே
தவரவிடும் நம் வாழ்வினையே
"சீலம்" என்பது வேறல்ல அது
சிந்தையில் தோன்றும் சம நிலையே
உணர்வும்-உள்ளமும் மோதும் போது
உணர்ச்சியில் தோன்றும் சங்கமம்
அதன் வேகத்தில் நிலைதடுமாறினால்
வேதனை ஒன்றே எஞ்சிடும்
உணர்ச்சியில் தோன்றும் உரசல் எல்லாம்
விரிசலின் எல்லையைக் கண்டிடும்
உள்ளம் ஓர் சமநிலைக் கண்டால்
உறவே நிலை நின்றிடும்
உணர்வு-உணர்ச்சி இவைகளின் இடையே
மனதின் சமநிலை முக்கியம்
அதை அடைவது எவ்விதம் என்பதே
ஆன்மீகத்தின் லட்சியம்.
01-01-1997. வாலாஜா பேட்டை (தமிழ் நாடு).
59. ஏலமே
சிந்தையின் ஓட்டத்தை
சொல்லில் வார்த்தெடுத்து
கருத்தை அதில் ஊட்டி
கவிதை வடித்த பின்பு
வெளியீடு செய்வதெல்லாம்
காசுக்காக கலையை
ஏலம் விடுவதே ஆகும்.
ஜனவரி, 1996. லக்னோ
எப்போதும் பரப்பரப்பாக இருப்பது சுறுசுறுப்பாகாது. அதுவும் ஒருவித மன இறுக்கமே. இதைக்குறித்து எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
60. பரபரப்பு
சுறுசுறுப்பென்ற பெயராலே
பரபரப்பாக வாழ்ந்தாலே
நேரம் கழிந்திடும் விரைவாக
பயனேதும் காணாமல் பொதுவாக
சுறுசுறுப்பு வேண்டும் சிந்தையிலே
சிறப்பாய் காரியம் செய்திடவே
அது பரபரப்பாகிப் போனாலே
பாழாகும் காரியம் வீணாகவே
சோம்பேறி ஆனான் சுமையாக
சமூகத்தில் வீண் பளுவாக
பரபரப்பாளியோ மாறாக
பயன்படான் எவர்க்கும் பொதுவாக
சோம்பேறி சற்று சுறுசுறுப்பாகி
பரபரப்பாளி சற்று பக்குவமாகி
சமநிலை அடைந்தாலே சமூகத்தில்
புரட்சியே தோன்றும் வெகுவிரைவில்
19-01-1996 லக்னோ
சேர்வது பிரியும், நிற்பது வீழும், பிறப்பது மறையும் என்ற மஹாபாரதக் கருத்தை படித்த போது எழுதிய பாடல்:
61. ஓர் உண்மை
இழப்பதற்கு ஒன்று இல்லாவரை
என்றும் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியே
சேர்ப்பது எல்லாம் இழக்கவே
நிற்பது எல்லாம் வீழுமே
நட்பும் முடியும் பிரிவிலே
பிறப்பின் இறுதி மரணமே
இதை அறிந்தால் நன்மையே
இது பாரதம் கூறும் உண்மையே
21-01-1996 லக்னோ
வாழ்க்கையின் பலவித போராட்டங்களை குறித்து ஒருவர் என்னுடன் பேசியபோது, என்கருத்தைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
62. ஒத்திகை
மனதினிலே போராட்டம்
மனதுடனே போராட்டம்
மாமிசத்தில் போராட்டம்
மனிதருடன் போராட்டம்
சொல்லிலே போராட்டம்
செயலிலே போராட்டம்
வாழ்க்கையில் போராட்டம்
வாழ்வுடனே போராட்டம்
எண்ணத்தில் போராட்டம்
என்னுடனே போராட்டம்
என்றுதான் முடியுமோ
இப்போராட்டம் என்றேதான்
ஏக்கமுடன் மரணத்தை
எதிர்பார்த்து காத்திருக்க
இன்னும் நாடகமோ
மேடையே ஏறவில்லை
இதுவரை நடந்ததெல்லாம்
ஒத்திகையே என்றார்!!
27-01-1996. லக்னோ
இயற்கையுடன் ஒன்றி இருப்பது எனக்கும் மிகவும் பிடித்த ஒன்று. அதிகமாக மனித ஆரவாரமில்லா இடத்தில், தனிமையாக இருப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். மஹரியில் (ரீவா. ம.பி) சஷி கிராமத்தில் நதியோரம் சென்று அமரும்போது அத்தகைய உணர்வு ஏற்படும். அத்தகைய ஒரு சந்தர்பத்தில் எழுதிய பாடல்:
63. முடிவில்லா தொடக்கம்
இயற்கைக்கும் எனக்கும் மத்தியிலே
ஏதும் இடைவரா நேரத்திலே
ஓ! என்ன பேரின்பம்
தருகிறாள் அவள் என் உள்ளத்தில்
இதய வீணையை தன்விரலால்
இனிமையாக மீட்டி விட்டே
எழுப்புகின்றாள் என் உணர்வை
ஒன்றி அவளுடன் கலக்கையிலே
உள்ளத்தில் ஊறும் இப்பேரின்பம்
வெறும் உணர்ச்சியின் வடிவல்ல
அவள் தருவதோ ஆனந்தம்
ஆ! அதனை என்ன சொல்ல
ஒருவரில் ஒருவர் மூழ்கிநின்று
ஒன்றாய்க் கலந்த நேரத்திலே
முடிவே இல்லா தொடக்கமது
முழுமையை முடிவில் அடையும்வரை
24-02-1996. மஹரி (ம.பி.)
மஹரியில் சஷி சில நெருக்கடிகளை சந்தித்தபோது என்னுடன் பேசினான். அப்போது அவனுக்கு சில ஆலோசனைக் கூறியபின் எழுதிய பாடல்:
64. நடைபோடு
நெருக்கடிகளின் மத்தியிலே
நெஞ்சம் தளர்ந்த வேளையிலே
விரக்கியுற்றே வாழ்வினையே
விட்டு விடவும் கூடாது
முயன்ற வரையில் போராடு
முடிந்த வரையில் முன்னேறு
தோல்வி தன்னை ஏற்காமல்
தொடர்ந்தே நீயும் நடைபோடு
மஹரி. (ம.பி.) 17-02-1996.
தனிமை எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. மாலை வேளையில் உலவச் செல்லும்போது, தனிமையிலேயே செல்ல விரும்புவேன். இதை நன்கு உணர்ந்த சஷி பல சமயம் என்னுடன் வரமாட்டான். இன்று மாலை தனியாகச் சென்று நதிக்கரையில் அமர்ந்த போது அங்கு நிலவிய அமைதி, தனிமையை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
65. இனிமையான தனிமை
தனிமை என்ற ஓர் இனிமை
தனித்திருக்கும் அந்த தன்மை
என்ன சொல்ல அவ்வுணர்வை
எவரும் அறியாத மென்மை
சஞ்சலம் நிறைந்த வாழ்வில்
சற்றே நம்மை மறந்து
நம்மிலே நாமே மகிழ்ந்து
திளைத்திருக்கும் ஓர் தன்மை
தேடி எங்குமே செல்லத்
தேவையில்லை அதைத் தேடி
நாடிச் செல்லும் போது
நம்மைத் தேடி வரும் ஓடி
ஆரவாரமான இவ் உலகில்
அமிழ்ந்து விட்ட மனிதரிடையில்
உணர்வு மிக்க ஒரு மனதில்
மகிழ்ந்திருக்கும் தன் வரையில்
17-02-1996. மஹரி (ம.பி).
இன்று மாலை மஹரியில் நதிக்கரையோரம் தனிமையாக அமர்ந்திருந்த போது இயற்கையுடன் ஒன்றிக் கலந்த அனுபவத்தை எண்ணி எழுதிய பாடல்:
66. இதவய வீணையை மீட்டி
தனிமையாக ஒரு மாலையிலே, நான்
தனித்திருந்த அவ் வேளையிலே
இனிமையான ஒரு உணர்வைத்தூண்டியே
இயற்கை அணங்குமே மெள்ள வந்தாள்
என்னுள் நான் அமிழ்ந்த வேளையிலே
இதய வீணையை மெள்ள மீட்டியே
தூங்கிக் கிடந்த என் உணர்வை
மெள்ள அவளும் சீண்டிவிட்டாள்
அவள் விரல் பட்ட அந்நேரமே
ஆர்ப்பரித்த என் உணர்வுமே
பொங்கிப் பாய்ந்ததே கவிதையாக
புகலடைந்ததே அவளின் மடியில்
மெள்ள அவளும் தன் மடியில் ஏந்தி
தஞ்சம் அடைந்த என் தலையை வருடி
அமைதியான ஓர் ஆன்ம உணர்வில்
அழைத்துச் சென்றாள் மீண்டும் என்னை
17-02-1996. மஹரி (ம.பி).
இன்றுமாலை சஷியின் சகோதரனுடன் பேசியபிறகு, அதைக்குறித்து ஆழ்ந்து யோசித்த போது எழுதிய பாடல்:
67. இதுவே உண்மை
எதுவுண்மை இவ்வுலகினிலே
எண்ணிப்பார்க்கும் போதினிலே
புலப்படாது விடையொன்றும்
புதிராய்த்தோன்றும் வாழ்க்கையிலே
அகம்புறம் என சிலவாறு
வகைப்படுத்தியே வாழ்வினையே
அலசிப்பார்த்த ஆன்றோறும்
வகுத்தே தந்தார் சிலநெறிகள்
ஆனால் அனுதின வாழ்வினிலே
போராடும் மனிதருக்கோ
நெறியினை சிந்திக்க நேரமில்லை
"சுயம்" எண்ணியே வாழ்வதாலே
அகமும் புறமும் வேறல்ல
அவற்றின் தன்மை அறிந்தவர்க்கு
சுயநலத்திடையே பொதுநலமெண்ணி
புரிந்துகொண்டே வாழ்பவர்க்கு
இதுவே உண்மை இவ்வுலகினிலே
எதுவரை நாம் வாழ்ந்திடினும்
புலப்படுமே விடையாவும்
சரியாய் வாழ்க்கை வாழும்வரை.
மஹரி (ரீவா. ம.பி.) 17-02-1996
68. ஏழ்மை
வாழ்ந்திடும் வாழ்க்கையில் தானே
வறியவன் ஆனேன் நானே
பொன் பொருள் போகத்திலல்ல
மனதிண்மையில் எளிமையில் தானே
எல்லாலாம் இருந்திட்ட போதும்
ஏதும் இல்லாத ஏழைபோல்
வரண்டது வாழ்வுமே நாளும்
இருண்டது மனநிலை தானும்
ஏதோ ஒன்றை நாடிநானும்
ஓடுகின்றேன் இடைவிடாது நாளும்
எட்டிப்பிடிக்கின்ற போதும்
கைப்பற்றி பிடிக்கவில்லை நானும்
எட்டியது கிட்டவில்லை கையில்
கிட்டியதோ ஒட்டவில்லை என்னில்
முட்டி மோதிய போதில்
தட்டித் தடுமாறுகிறேன் வாழ்வில்
முடிவே இல்லாத ஓட்டம்
முடியாது வாழ்வின் போராட்டம்
ஆயிரம் ஆயினும் வாட்டம்
அடங்காது மனதின் நாட்டம்
காசி (வாரணாசி), 16-03-1996.
எனக்கும் என்சீடன் ஒருவனுக்கும் இடையே (ரீவா. ம.பி.) ஏற்பட்ட ஒருபிரச்சனையின் காரணமாய் எங்கள் இடையே இருந்த உறவில் விரிசல் ஏற்பட்டது. என்னைப் பற்றி பலரிடம் அவன் கூறிய பல கருத்துக்கள் என் மனதை நெருடியது. அதைகுறித்து எண்ணியபோது எழுதிய பாடல். இப்பாடல் ரீவாவில் எழுத ஆரம்பித்து, தர்பங்காவில் (பீஹார்) முடித்தேன்
69. உறவு
வின்தையான இந்த உலகினிலே
வேடிக்கையான இவ் வாழ்வினிலே
கண்டுகொண்டேன் ஓர் உண்மையினை
இதுவரை காணாதிருந்த நிலையினிலே
ஆயிரம் கூறுவார் வாழ்க்கையிலே
ஆனால் கைக்கொள்ளார் நடைமுறையில்
தத்துவம் பேசுவார் தாராளமாய்
தன்வரை அதையே மறந்திடுவார்
ஆயிரம் நற்குணம் கண்டிடுவார்
ஆனால் பிறரின் வாழ்விலல்ல
அனைத்துமே தன்னிடம் உண்டுஎன
"அடக்கமாய்" பிறருக்கு அறிவிப்பார்
உத்திரம் கண்ணில் உறுத்தி நிற்க
உணராமல் அதை உள்ளபடி
ஊரார் கண்ணின் தூசியினை
நீக்கிட ஆவலாய் முனைந்து நிற்பார்
தன்னைத் தானே வெறுத்திடுவார்
"தன்நிலை" உள்ளபடி அறிந்திருந்தால்
போடுவதெல்லாம் வெளிவேடம், இது
புரிந்தால் என்றும் தாழ்ந்திருப்பார்.
18-03-1996
பல நிலைகளில் பலவிதமான போராட்டங்களை சந்திக்க நேர்ந்தபோது எழுதிய பாடல்:
70. முடியாது
போராட முடியாது இனிமேலே
புவியின் இவ்வாழ்வில் என்னாலே
இப்புலம்பலே யன்றி மனதாலே
புலப்படவில்லை வழி தன்னாலே
ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஆட்கொள்ளவே
அலைமோதும் மனதுடனே போராட்டமே
துரும்புபோல் தடுமாறும் என்வாழ்வு
அடிவானம் தொடுகின்ற கடல்மீது
நம்பிக்கை என்னும் அலை கரையொதுக்க
அவநம்பிக்கை மீண்டுமே உள்ளிழுக்க
கரைதொட்டு நீர்மீளும் துரும்பிற்கே
புலப்படவில்லை வழி ஒருமீட்பிற்கே
விதிவிட்ட வழி என்று ஓயவோ
மதிகாட்டும் வழிதனிலே ஓடவோ
விதி-மதி இரண்டுமே ஓய்ந்தபின்
அவன்விட்ட வழியென்று வாழவோ
வாழ்ந்தாக வேண்டுமே இவ்வாழ்வினிலே
வந்துவிட்ட காரணத்தால் உலகினிலே
போராட்டம் ஓயாது தன்னாலே
புலம்பாதே மனமே இனி வீணாலே
தொடங்கிய வாழ்விற்கு ஓர்முடிவுண்டே
தொடர்ந்தே நீ எவ்விதம் ஓடினாலும்
துவங்கியவன் முடித்திடுவான் தளராதே
துணிந்தே இனி போராடு மனதாலே
30-06-1996 (கவிடம், ஆந்திரா)
என் சீடர்கள் சிலரின் குடும்ப வாழ்வினிலே ஏற்பட்ட பிரச்சனைகளை கண்ணன்-சாரதாவிடம் (ஈரோடு) கூறியபின், இத்தகைய பிரச்சனைகளைக் கேட்டு அவற்றை தீர்க்க கலையிட்டு என் மனம் களைத்து விட்டது என்று கூறினேன். அப்போது எழுதிய பாடல்:
71. எதற்காக அழுவேனோ
எதற்காகத்தான் இனி அழுவேனோ?
இவ்வுலக வாழினிலே நான்
என்னை ஓர்சொல் கேட்காமலே
இவ்வுலகில் பிறக்க வைத்த
என்பெற்றோர் செயலை எண்ணி
ஏங்கியே நான் அழுவேனோ?
"சித்தம்" என்ற பெயராலே
சற்றும் என்னைக் கேட்காமலே
படைத்துவிட்ட இறைவனின்
பாங்கை எண்ணி அழுவேனோ?
சுற்றம் உற்றம் என்றுசொல்லி
சூழ்ந்து நிற்கும் மானிடரும்
சற்றும் என்நிலை எண்ணாமல்
செய்யும் செயலுக்காய் அழுவேனோ?
போராடும் மானிடருமே
புவியின் இவ் வாழ்வினிலே
போடுகின்ற வேடம் எண்ணி
புலம்பியே நான் அழுவேனோ?
எவ்வளவுதான் புலம்பினாலும்
புவியின் இவ் வாழ்வினையே
நிரந்திரம் என எண்ணும்
மானுடர்க்காய் அழுவேனோ?
அழுது புலம்பியே நான்
ஆர்பரித்த போதினிலும்
அவையாவையும் மறந்துவிட்ட
அவலநிலை யெண்ணி அழுவேனோ?
பிறக்கும் போது நான் அழுக
போகும் போது பிறர் அழுக
இடையில் உள்ள வாழ்வினிலே
எதற்காகத்தான் நான் அழுவேனோ?
27 & 30-07-1996. ஈரோடு (தமிழ் நாடு)
These days I am typing a thesis on Emily Dickinson for Shashikant of Mahari (Rewa, M.P.). Her poems are obscure and without some help, I cannot understand them. But, surprisingly, few of her poems are realistic, down to the earth and very simple to understand. The following one much impressed me. Living as a recluse, she would not have lived as she wished in this poem. Whereas when God provided such a life of wandering man, where there came several opportunities to serve others, why should regret for it. Then I wrote the following poem in Tamil and Hindi.
72. வீணாகவில்லை
ஒருகுவளை நீரேனும் கொடுக்க
ஓர் வாய்ப்பேனும் கிடைத்தால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
ஓர்துளி கண்ணீரைத் துடைக்க
ஒருமுறையேனும் முயன்றால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
ஓர் மனிதனின் துயரத்தில்
சற்றேனும் நான் பங்கெடுத்தால்
உலகில் நான் வாழ்ந்தவாழ்க்கை
வீணாகவில்லை என்பேனே
முறிந்த ஓர் இதயத்தை
முயன்றவரையில் சீர்படுத்த
ஓர்சந்தர்ப்பமேனும் கிடைத்தால்
வீணாக வாழ்வில்லை என்பேனே
வந்தவண்ணமே போகின்ற
வேடிக்கையான இவ்வாழ்வினிலே
சேவைசெய்ய சந்தர்ப்பம்
சற்றேனும் நமக்குக் கிடைத்தால்
நாம் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை
வீணாகாது என்பேனே!
ஆகஸ்டு, 1996.
மனித உறவு என்பது வேண்டும்-வேண்டா ஒன்றாகும். இதை ஆங்கிலத்தில் “Love and hate” என்பார்கள். ஆனால் உறவுகள் மனித வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத ஒன்று. இதை பற்றி சஷிக்கு எடுத்துக் கூறியபோது எழுதிய பாடல்
73. இறை அறிவு
உறவின் மத்தியில்
இறைவனைக் காண்போம்
உலக வாழ்வினிலே
உள்ளம் நிறைந்த
நேயத்தை அருள்வோம்
பிறரின் வாழ்வினிலே
இதுவே அன்றி
"இறை அறிவு"
வேறே ஏதுமில்லை
இதை உணராமல்
போதிக்கின்றார்
பல வழிகளையே
துறந்தவன் எவனும்
உலகில் இல்லை
துணிந்தே கூறிடுவேன்
துறந்திட வேண்டாம்
மனித உறவை
அறிந்தே கூறிடுவேன்
இறைவனும் இவ்
உலகில் வந்ததும்
இதற் காகத்தானே
அவனைத் தொடர்ந்து
நாமும் இங்கு
அதன்படி செய்வோமே!
31-08-1996. மஹரி (ரீவா. ம.பி).
உள்ளத்தில் இருக்கும் இறைவனை வேறெங்கும் தேடவேண்டாம் என எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
74. உளமே கோயில்
உருவத்தில் இல்லை அவன்
அருவத்தில் இல்லை அவன்
உள்ளத்தில் உள்ளவனை
ஊரெங்கும் தேடியே திரிகின்றார்
உளபடி அவர் அறியாமலே
காட்டினில் இல்லை அவன்
நாட்டினில் இல்லை அவன்
மனக் கூட்டில் உள்ளவனை
ஏடினிலும் எவ்வளவே தேடினும்
என்றும் அறியாரே அவனை
செம்பில் (சிலை) இல்லை அவன்
செயலிலும் (கர்மயோகம்) இல்லை அவன்
செம்மையான மனத்தில் உள்ளவனை
ஞானத்தின் மூலம் தேடிடமுடியாது
நானறிந்த உண்மை யிதே
காசி (வாரணாசி). 07-09-1996
நான் ஒரு தனிமை விரும்பி. அதேசமயம் உறவுகளை வெறுப்பவன் அல்ல. ஆனால் இவை இரண்டும் மிகைப்படும் போது ஏற்படும் போராட்டத்தை எண்ணியபோது எழுதிய பாடல்:
75. உறவா? துறவா?
இரு மனதிடை ஓர் போராட்டம்
இழுபறியாய் என்னுள் பேயாட்டம்
ஓர்மனமோ என்னை உள்ளிழுக்க
மறுமனமோ தாவிடும் மாயைக்கே
தனிமையில் இருக்கையில் சஞ்சலம்
தாறுமாறாய் ஓடிடும் இம்மனம்
மனிதருடன் வாழ எண்ணும்போதோ
சோர்வின் எல்லைக்கே அதுசென்றுவிடும்
உறவும் வேண்டும் இவ்வுலகினிலே
உள்ளான ஆன்மீக வாழ்விற்கே
தனிமையும் வேண்டும் இம்மனதிற்கே
தன்னையே ஆராய்ந்து பார்த்திடவே
உறவும்-துறவும் ஓர் வேடிக்கை
தொல்லைமிகு உலகில் இதுவாடிக்கை
ஆனாலும் அவையன்றி இவ்வாழ்க்கை
அறியாது என்றும் ஓர் நம்பிக்கை
07-09-1996. காசி (வாரணாசி).
இப்பாடலுக்கான பிண்ணனித் தேவையில்லை. இத்தகைய போராட்டம் வழக்கமாகிவிட்டது:
76. சுயசரிதை
உள்ளான உணர்வுகளை உறைத்திடவே
உறுதியான வார்த்தை இல்லையென்னில்
உறுத்திய மனமே மெல்லகூறி
ஓய்ந்தது என்னுள்ளே போராடி தன்னில்
தன்நெஞ்சறியவே பொய்த்த பின்பு
தன்னையே பலமுறை "சுட்டபோதும்"
பட்ட காயங்கள் பழகியதால், அவை
சுட்டது சற்றுமே ஒட்ட வில்லை
வீரத் தழும்புகள் இல்லை அவை
நான் பெற்ற வெற்றிக்கு அடையாளமாய்
போராடித் தோற்ற என் மனதின்
புண்பட்ட வடுக்களே அத்தனையும்
தோல்வியின் வடுக்களை மறைத்திடவே
தோன்றியதோ பலவழிகள் எனக்குதானும்
ஆனாலும் உள்மனம் வருடும் போது
பட்ட அவமானத்திற்கு எல்லை காணும்
ஆ! இனியும் நான் என்ன சொல்ல
அடிபட்ட மனதின் தன்மை சொல்ல
சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் இது "சுயசரிதை"
சொல்லவோ வார்த்தை இல்லை என்னில்!
16-11-1996. மஹரி (ரீவா, ம.பி).
காசிக்குச் செல்லும் வழியில் பேருந்தில் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பின் எழுதிய பாடல். பல சமயம் பிறர் போராட்டங்களை என்மீது ஏற்றி வைத்து பாடல் எழுதியுள்ளேன். எனவே அவையெல்லாம் என்னுடைய தனிப்பட்ட போராட்டம் மட்டுமே இல்லை:
77. கானல் நீர்
கானல் நீரைத் தேடிய மானைப்போல
காலமெல்லாம் ஓடித் தேடினாலும்
நாடிய சுகம் ஒன்றும் இல்லை
நான் அறிந்தவரை நானிலத்தே
சில நொடி நேரம் நிலைக்கும்
சிற்றின்பம் எல்லாம் மாயையே
உணர்ந்த பின்பும் மீண்டும் அதை
நாடிச் செல்வதும் வேடிக்கையே
உணராதார் இங்கு யாருமில்லை
ஊரறிந்த இந்த உண்மையையே
உணர்த்த முயலுவார் பிறருக்கு, ஆனால்
கைக்கொள்ள இயலார் தன்வரையில்
ஊருக்குத்தான் எல்லா உபதேசம்
உனக்கும் எனக்கும் இல்லை அவை
என்பதே உண்மை யானபின்னே
நாம் கானல்நிர் தேடிய மானாமே!
25-11-1996. காசி (வாரணாசி)
புத்தாண்டு பிறப்பு, அதற்கான கொண்டாட்டங்களில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. காலம் நித்தியமானால், புத்தாண்டு என்று ஒன்று வருவதில்லை. இவை நம் பயன்பாடிற்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட நாட்காட்டி ஆண்டுகள். எனவே என்னைப் பொருத்தவரை “புதியதாக” ஒரு ஆண்டும் வருவதில்லை. மனிதவாழ்வுதான் ஒரே மாதிரியாக சுற்றி வருகின்றது. இதை எண்ணி 01-01-1997-ல் வாலாஜா பேட்டையில் (தமிழ் நாடு) மணி வீட்டில் எழுதினேன்:
78. சுழற்சி
புதுவருடம் பிறந்ததென
புவியின் மாந்தருமே
ஆர்ப்பரித் தெழுந்தனர்
ஆரவாரமுடனே
"புதிதாய்" பிறந்ததென்ன?
புரியாமல் நானும்கேட்க
"புதுசிந்தை, புதுஎண்ணம்
புதுஉணர்வு" என உரைத்தார்
போனது சிலநாட்கள்
புதுவருடம் பிறந்தபின்னே
ஆர்வமுடன் நானும் ஓடி
ஆராய்ந்தேன் அவரின்வாழ்வை
ஆ! இனி என்சொல்ல
அந்தோ அவரின்நிலை
"புதியவை" அனைத்துமே
போனது சிலநாளில்
வழக்கம்போல் வாழ்வெண்ணும்
சக்கரமும் சுழந்றோட
முடிந்த இடம்தொடங்கி
மீண்டுமே சுழன்றுவந்தார்!
ஆன்மீகத்தைக் குறித்து சில காரியங்களை மணியிடம் பேசிய பிறகு எழுதியபாடல்"
79. சமநிலை
சிறு தடுமாற்றம் சிந்தையிலே
தவரவிடும் நம் வாழ்வினையே
"சீலம்" என்பது வேறல்ல அது
சிந்தையில் தோன்றும் சம நிலையே
உணர்வும்-உள்ளமும் மோதும் போது
உணர்ச்சியில் தோன்றும் சங்கமம்
அதன் வேகத்தில் நிலைதடுமாறினால்
வேதனை ஒன்றே எஞ்சிடும்
உணர்ச்சியில் தோன்றும் உரசல் எல்லாம்
விரிசலின் எல்லையைக் கண்டிடும்
உள்ளம் ஓர் சமநிலைக் கண்டால்
உறவே நிலை நின்றிடும்
உணர்வு-உணர்ச்சி இவைகளின் இடையே
மனதின் சமநிலை முக்கியம்
அதை அடைவது எவ்விதம் என்பதே
ஆன்மீகத்தின் லட்சியம்.
01-01-1997. வாலாஜா பேட்டை (தமிழ் நாடு).
Subscribe to:
Posts (Atom)
